×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

علی رستمی اهل زنجان هستم ، تابستان 96 بود با خانواده چهار نفری‌ام به سوی بندر چابهار در حرکت بودیم .
هوا بشدت گرم بود کولر خودرو‌ام و مایعات نوشیدنی سرد گرما را از ما دور نمی‌کرد .
ساعت 2 بعد از ظهر بود ، در مسیر ایرانشهر به چابهار از مسیر جاده نیک‌شهر در حرکت بودیم ، به درجه دماسنج خودرو‌ام که نگاه کردم دیدم ، دما 58 درجه هست .
وقتی در مسیر راه به کف جاده و بدنه اتومبیلم نگاه می‌کردم ، بخار وحشتناک می‌دیدم بلند می‌شد ، آنچنان که گویا کوره‌ای در زیر زمین در حال جوشیدن است‌ ، یا بهتر بگویم پنجره‌ای از جهنم در این سرزمین باز شده است .
پسر کوچکم رضا از شدت گرما سرخ شده بود و در چهره همسرم نگرانی را می‌دیدم ، اما از اینکه بچه‌ها نگران نباشند مادرشان خونسردی خود را حفظ کرده بود .

در مسیر نیک‌شهر اطراف روستای پیپ ، خودروی ما دچار نقص فنی شد ، در آن بیابان نه آبادی درست حسابی بود و نه تعمیرگاه و لوازم یدکی و ده‌ها یا بیش از صد کیلومتر از شهر دور بودیم .

کنار جاده هوای بسیار گرم در آن بیابان بلاتکلیف کاپوت خودروام را بالا زدم و به این طرف آن طرف می‌نگریستم نه نمایندگی خودرو بود و نه تعمیرگاه خودرو !
خودروهای مسیر جاده با سرعت بالا در حرکت بودند ، بچه هایم داخل ماشین به خودشان باد می‌زدند و نگران بودند .

در همین هنگام پیرزن خمیده‌ای تقریبا 65 تا 70 سال داشت با حدود 50 تا گوسفند از آن طرف جاده به طرف دیگر عبور می‌کرد .
با دیدن ما به طرفمان آمد و من متوجه حرف‌هایش نمی‌شدم او فارسی بلد نبود و من بلوچی نمی‌دانستم .
یک بطری یک نیم لیتری آب بر کولش داشت ، پشت بطری با گونی خاکستری پوشیده بود ، حدود یک لیوان آب داشت او را به طرف همسرم دراز کرد و بسوی بچه‌ها اشاره کرد تا به آنها آب بدهد .
همسرم با دیدن آن بطری که خیلی کهنه بود و مطمئن نبودیم آن آب سالم باشد به من نگاه می‌کرد و از آن طرف بچه ها تشنه بودند .
به همسرم گفتم کمی بهشان‌ اب بده تا گلوی بچه ها خیس شود .
پیرزن اشاره می‌کرد ماشین‌تان را چه شده ؟ گفتم خراب است و نیاز به تعمیر دارد اما او متوجه حرفهایم نمی‌شد .
به ما اشاره کرد بیایید به خانه ما تا استراحت کنید و آنجا یک نفر است ماشین شما را درست می‌کند .
از دور ؛ حدود 400 متر دو تا کپر مشاهده می‌شد به ما می‌فهماند آنجا خانه ما هست بیائید ، اما من و همسرم گفتیم ممنون مادر شما بروید ما از خودروهای مسیر راه کمک می‌گیریم و خودمان را به شهر می‌رسانیم .

پیرزن با گوسفندانش رفت اما ما هر چه به خودروهای عبوری دست تکان می‌دادیم کسی در آن بیابان و گرمای وحشتناک حاضر نبود بایستد و به ما کمک کند .

حدود 10 دقیقه گذشت دیدم یک پسر 14ساله موتور سوار از طرف کپرهای پیر زن به طرف ما آمد و ایستاد .
سلام کرد و گفت چه شده ؟
گفتم خودرومان دچار نقص فنی شده .
گفت اینجا امکاناتی ندارد و شما اذیت می‌شوید ، بهتر است به خانه ما بیایید و کمی استراحت کنید تا من یکی را پیدا کنم خودروتان را درست کرده و به راه خود ادامه دهید .
خانمم قبول نمی‌کرد و به من اشاره میکرد می‌ترسم شاید بلایی سر ما و بچه هایمان بیاورند و از طرفی نام بلوچستان به ذهنمان بد نقش بسته بود .‌ اما گویا مجبور بودیم و راه چاره‌ای دیگر نداشتیم .
با ترس و‌ دلهره قبول کردیم .

عبدالله گفت موتور سواری یاد بلدی ؟ گفتم بلهر. گفت با خانم و بچه ها موتور را بردارید به سوی آن کپرها بروید و من پیاده میایم با اجبار راضی مان کرد .

من و همسرم با دانیال کوچلو‌ سوار موتور شدیم و مرتضی پسر 12 ساله‌ام با پسر بچه بلوچ پیاده ، به طرف کپرها رفتیم .

دو تا کپر کهنه‌ ، تمام زندگی پیرزن بود .
او یک‌ پسر و‌ عروس با سه تا نوه داشت .
آنجا نه حمام و‌ سرویس بهداشتی بود و نه لوله کشی گاز و نه آب بهداشتی و فضای سبزی و یا امکانات دیگری !

چشمه‌ای آب در نزدیکی آن کپرها حدود 200 متری بود ، با گالن از آنجا برای خود آب می‌آوردند .

وارد کپر شدیم برای ما از مشکی که از چرم پوست گوسفند بعنوان یخچال استفاده می‌کردند ، آبی سرد و‌ گورا آوردند .

عبدالله با موتورش به دنبال میکانیک که اطراف آن روستا بود رفت .
خدیجه پیرزن 95 ساله هر 15 دقیقه به ما سر می‌زد و می‌خندید و‌ با اشاره به ما دلداری می‌داد و دستش را به آسمان می‌برد و‌ می‌گفت الله کریم است خیر می‌شود .

عروس خدیجه زنی 35 ساله بنام کلثوم بود و کنار همسرم نشست فارسی را با لهجه صحبت می‌کرد .
از کلثوم پرسیدم اینجا زندگی می‌کنید ؟
او با نگاه به زمین و یواش بدون اینکه به من نگاه کند خیلی کوتاه جواب‌هایم را می‌داد .
حیا ، غیرت ، و‌ شیرزنی کلثوم ، از چهره‌اش نمایان بود . کلثوم چادری مشکی به سر داشت و‌ حجابش آنچنان بود که فقط چشمانش دیده می‌شد .

کلثوم به همسرم گفت به کمک مادر شوهرش می‌رود و‌ گفت نگران نباشد خودرو شما درست می‌شود و سه تا بادبزن که با برگ نخل بافته بودند به ما داد تا خود و بچه‌ها را باد بزنیم .

حدود یک ساعتی در آن کپر بودیم خدیجه یک آفتابه آب و ظرفی که محل شستن دست بود آورد و گفت دست‌هایتان را بشورید چند دقیقه بعد خدیجه و کلثوم سفره‌ای حصیری باز کردند ‌ و یک مرغ محلی کباب شده به همراه نان تنوری داغ و کمی پیاز آغشته به لیمو و آب خوردن برایمان آوردند ، خیلی شرمنده شدم گفتم : چرا زحمت کشیدی ، ما گشنه نبودیم ، تازه کیک آبمیوه خوردیم .
خدیجه و کلثوم به ما گفتند شما مهمان ما هستید و مهمان حبیب خداست بخورید .
با باز کردن سفره و آوردن غذا خودشان از پیش ما رفتن .
ما کمی نشستیم تا شاید بیایند و‌ با هم غذا بخوریم اما از آمدن خدیجه و کلثوم سر سفره خبری نشد ‌.
گویا تنها گذاشتن مهمان سر سفره رسمشان بود ، تا مهمان راحت غذایش را بخورد یا اینکه آنها زن بودند و نشستن با یک مرد غریبه نامحرم سر سفره را خوبیت نمی‌دانستند .

خلاصه سیری غذا خوردیم و عبدالله هم از راه رسید و‌ یک‌ میکانیک بنام خداداد همراهش بود .
خواستیم با خداداد و عبدالله به طرف ماشین برویم که خدیجه به خداداد سلام و احوالپرسی کرد و‌ گفت ناهار خوردی‌ خداداد گفت نخوردم مستقیم از کار آمدم .
خدیجه گفت بشین برایت ناهار می‌آورم ، خداداد گفت عجله دارم ، ماشین مسافرها را درست کنم ، بعد ناهار خانه خودمان پیش زنم می‌روم ، اما خدیجه گفت عیب است وقت ناهار گشنه از خانه ما بروی و رفت کمی گوشت مرغ و‌ نان و آب برای خداداد آورد و‌ با هم بلوچی صحبت کردند . که من زیاد متوجه حرفهایشان نشدم.

با عبدالله و‌ خداداد به طرف ماشین رفتیم و‌‌ خداداد بعد از 40 دقیقه توانست خودرو را درست کند و روشن کردم مبلغ 30000 تومان به خداداد دادم و خداداد گفت او را به 6 کیلومتری مغازه کوچک تعمیرگاهش در مسیر اسفالت برسانم .
به عبدالله گفتم برو همسر و بچه‌هایم را بگو آماده باشند تا بعد از رساندن خداداد بدنبالشان بیایم .

در مسیر راه با خداداد صحبت کردیم به او گفتم مردم اینجا فقیرن امکاناتی ندارند .
او گفت بله ما روستا نشینیم در روستا زندگی سنتی است و امکانات نسبت به شهر ضعیفه و باز هم شکرگذاریم .

از خداداد در باره خدیجه و خانواده‌اش پرسیدم .

گفت خدیجه گوسفندان مردم را به چراگاه می‌برد و‌ پول ناچیزی در ماه به وی می‌دهند که زندگی‌اش را می‌گذراند و عبدالله نوه‌اش در حال تحصیل است و پدر عبدالله محمد اسلام کارگر ساده‌ای است که در عسلویه کارگری می‌کند و هر 6 ماه یا 1 سال به آنها سر می‌زند و ‌3 ماهی پیششان است .
گفتم یعنی این گوسفندان از خود خدیجه نیستند ؟
گفت : نخیر و ادامه داد فقط
به وی در قبال چوپانی ماهانه 250 هزار تومان پرداخت می‌کنند .

به فکر فرو رفتم گفتم امروز برایمان مرغ کباب کرده بود .
خندید و گفت ، من آنها را می‌شناسم اینجا بلوچ‌ها از هر طایفه‌ای همدیگر را می‌شناسند ، این مرغ ماکیان تخم گذاری بود که خدیجه از تخم مرغش برای صبحانه نوه‌های محصلش درست می‌کرد که امروز مهمانی شما کرد .
با شنیدن این حرف خداداد دنیا بر سرم خراب شد !
گفتم مرغی که تمام سرمایه زندگی یک خانواده بود ، مهمانی من و فرزندانم شد ، خندید و گفت بله .
اشک از چشمانم سرازیر شد و‌ بغض گلویم را گرفته و نمی‌دانستم خواب می‌بینم یا بیدارم !
خداداد گفت ما بلوچ‌ها وقتی الله را داریم و ضمانت رزق و روزی ما را کرده به فردا فکر نمی‌کنیم چون او رزاق و روزی رسان است .

میکانیک خداداد را به مغازه‌اش رساندم و به منزل خدیجه برگشتم همسرم و بچه‌ها آماده رفتن بودیم
خدیجه گفت خانه خودتان است بمانید .
من به چهره این پیرزن نگاه کردم و اشک از چشمانم سرازیر بود، مبلغ 200 هزار تومان یواشکی خواستم در دستش بگذارم با تعجب گفت اینها چی هست گفتم ناقابله بردارید .

خدیجه پیرزن با لحجه بلوچی به عروسش کلثوم صحبت کرد که کلثوم رو به من کرد و گفت مادر شوهرم میگه مهمان ما بودید یک‌ ناهار ناقابل خوردید و می‌خواهید قیمتش را پرداخت کنید تا مردم بدانند و ما رسوا شویم تا همه بگن از مهمانشان در قبال ناهار پول گرفتن .

بهشان گفتم زندگی شما یک مرغ بود آن را مهمانی ما کردید .
خندید و‌ گفت، مهمان حبیب خداست و‌رخدا روزی دهنده است و ضمانت رزق بنده‌هایش را خودش کرد .

خدیجه یک‌ بطری کوچک شیر آورد و به همسرم داد و‌ گفت آن را بر دارید بعداً در مسیر راه بخورید .

و من هنوز دارم فکر می‌کنم ما در این شهرهای پر زرق و برق چقدر تنهاییم و از هم دوریم …. و چقدر در مجاورت خدیجه و کلثوم و عبدالله احساس حقارت می‌کنم ….
خیلی‌هامون از جان هموطنانمان مایه می‌گذاریم و ماسک و الکل از هم دریغ می‌کنیم… فرصتی برای کاسبی بر سفره کرونا ……

false
false
false
false
  1. رحمانی

    سلام مسافربلوچستان مهمان گرامی خانواده زن مهمانوازبلوچ درصورتیکه گرچه بامنطقه بلوچستان وفرهنگ ورسم وسومات مردم مهمانوار‌صادق بلوچ شناخت واطاع کامل دارم؟اماواقیعت امرصادقانه بگویم باروایت بازگویی داستان خاطرات شیرین وجذاب سفرنامه ای جاده‌ای بلوچستان و اتفاقات وتعریف فقر پیره زن خانواده بلوچ مهمانواز؟اشک ازچشمانم وچندنفردوستان همراهم به واقع جاری ساختید؟ممنو وسپاسگزارم ازمطلب شیرین وجذاب داستان سفرنامه خطه محروم بلوچستان؟امااشکال مطلبت فقط عدم معرفی نام وفامیلت بود؟اگرمعرفی تان بود مطلبت نورالله نوربود؟گرمطلب داستان تان را درفضای مجازی شبکه های اجتماعی اینترنت سراسراشتراک گذاری‌وارسال نمودم

  2. رحمانی

    سلام مسافربلوچستان مهمان گرامی خانواده زن مهمانوازبلوچ درصورتیکه گرچه بامنطقه بلوچستان وفرهنگ ورسم وسومات مردم مهمانوار‌صادق بلوچ شناخت واطاع کامل دارم؟اماواقیعت امرصادقانه بگویم باروایت بازگویی داستان خاطرات شیرین وجذاب سفرنامه ای جاده‌ای بلوچستان و اتفاقات وتعریف فقر پیره زن خانواده بلوچ مهمانواز؟اشک ازچشمانم وچندنفردوستان همراهم به واقع جاری ساختید؟ممنو وسپاسگزارم ازمطلب شیرین وجذاب داستان سفرنامه خطه محروم بلوچستان؟امااشکال مطلبت فقط عدم معرفی نام وفامیلت بود؟اگرمعرفی تان بود مطلبت نورالله نوربود؟گرمطلب داستان تان را درفضای مجازی شبکه های اجتماعی اینترنت سراسراشتراک گذاری‌وارسال نمودم

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true