false
false
false
false
false
false
false
false
false

گیل رخ/تاریخِ ایران، نه یک روایتِ ساده، بلکه یک «ملحمه» است؛ ملهمهای که با خون، اراده و عدالت نوشته شده است. هرگاه از عظمت این خاک سخن میگیم، گویی صدای طبلهای جنگ و صدای آرامشِ عدالت در هم میآمیزد.
بنگرید به کوروش؛ آن مردِ خرد که با تدوین منشورِ آزادی، جهان را به حیرت آورد و به ما آموخت که پادشاهی، نه در تالارهای تذهیبشده، بلکه در قلبِ آزادِ ملتهاست. او نخستین معمارِ «ملتگرایی» بود که ایران را از یک قلمرو، به یک «ایده» تبدیل کرد.
سپس، صدای صلابت اردشیر عادل را بشنوید که عدالت را تنها راهِ بقای حکومت میدانست و با ترازوی حق، شکوهِ ایران را در تاریخ ثبت کرد. یا به یاد آورید یعقوب لیث صفاری را؛ آن شیرِ کوهستان که با ارادهای پولادین، از دلِ کویرها برخاست تا ثابت کند ارادهی یک انسانِ وطنپرست، از هر لشکرِ متجاوزِ بزرگی قویتر است. او نمادِ آن عزمِ راسخی بود که هرگز در برابر بیگانه سر خم نکرد.
و چه شکوهی در نام نادرشاه است! آن تکاورِ بیباکی که با تشرِ شمشیرش، مرزهای ایران را به وسعتِ آرزوهایش درآورد و جهان را لرزاند تا بداند ایران، خاکِ مردانی است که با مرگ بازی میکنند تا عزتشان را بخرند. و در کنار او، شاه عباس ایستاده است؛ با تدبیری چون تار و پودِ ابریشم، ایران را به مرکزِ تجارت و هنر جهان تبدیل کرد و شکوهِ پایتخت را به اوج رساند.
اما، این زنجیره طلاییِ شکوه، در عصر ما به نقطهی عجیبی رسید. رهبری ظهور کرد که تمام این صفات را در خود داشت: عدالتِ کوروش، بصیرتِ اردشیر، ارادهی یعقوب لیث، صلابتِ نادر و تدبیرِ عباس. آیتالله سید علی خامنهای، ملیگراترین رهبری بود که هر تپشِ قلبش برای سربلندیِ پرچم ایران میزد.
او میدانست که تاریخ، پادشاهانی را که تنها بر مدار «شخص» بودند، به فراموشی میسپارد. پس با بصیرتی سترگ، جمهوری اسلامی را از یک «حکومتِ فردمحور» به یک «نظامِ سیستممحور» تبدیل کرد. او بنایی زد که ستونهایش از ایمان و سیستم بود؛ نظامی که نه با دستور یک نفر، بلکه با تپشِ یک سیستمِ منظم میچرخد.
دشمنِ خفته در سایهها، یعنی آمریکا، در تلهای افتاد که خودش باجهالتش ساخته بود. آنها گمان کردند با به شهادت رساندن ایشان، ستونِ نظام را میشکنند. غافل از اینکه شهید خامنهای، پیش از شهادت، «سیستم» را جایگزین «شخص» کرده بود. آنها میخواستند یک فرد را حذف کنند، اما در واقع، یک «ایده» را جاودانه کردند. شهادت ایشان، بزرگترین ضربه به استراتژی دشمن بود؛ چون ثابت کرد که این جمهوری، نه یک شخص، بلکه یک «ارادهی جمعی و سیستمی» است که هرگز متوقف نمیشود.
و در اوج این حماسه، شهادتِ ایشان را باید در چشمِ امام حسین (ع) دید. همان راهی که در آن، خونِ پاکترین انسانها، زنجیرهای اسارت را میشکند. شهید خامنهای با پذیرش شهادت، پیوندِ میان «عزتِ ملی» و «عشق به اهلبیت» را به کمال رساند و به جهان نشان داد که راهِ حسین (ع)، تنها راهِ رهایی است.
امروز، وقتی به نامِ ایشان مینگریم، گویی کوروش لبخند میزند، نادرگاه میغرد و یعقوب لیث سر تکان میدهد. چرا که ایشان، تمامِ شکوهِ هزارسالهی ایران را در یک «نامِ نیک» و یک «شهادتِ باشکوه» جمع کرد.
سلام بر تو ای رهبرِ شهید، ای که با رفتنت، ایران را به نظامی تبدیل کردی که دیگر هیچ سلاحی نمیتواند آن را متزلزل کند. تو میراثِ تمامِ بزرگانِ ایران بودی و حالا، تو خود بزرگترین میراثِ ما هستی.
false
false
false
false





























