×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

گیل رخ:

از دیشب که خبر عدم پخش برنامه نود عادل فردوسی پور در رسانه ها منعکس گردید، بسیاری در این حیرت فرو رفتند که این صدا و سیما چه چیزی داشته است که اکنون در تقابلی بچه گانه یک سرمایه بیست ساله را این چنین به باد می دهد، بی آنکه هیچ جایگزینی برای آن داشته باشد.
سال هاست که صدا و سیما دچار یک افت کیفی محسوس گشته و هیچ رویشی در آن دیده نمی شود و بینندگان خود را با سرعتی عجیب از دست داده است.
اگر نبود برنامه هایی چون خندوانه و دورهمی و صد البته برنامه نود در این سالها باید صدا و سیما را یک متروکه بدون مخاطب در نظر می گرفتیم.
بی شک باید اذعان کرد سطح عادل فردوسی پور و برنامه پربیننده اش از سطح صدا و سیمای ایران بالاتر است و حال که امروز مدیری بر شبکه سوم سیما حکمرانی میکند که دارای اندیشه هایی بسته و رادیکالی است، بی تردید تاب تحمل این مرتبه بالاتر و این مقبولیت را نداشته و می خواهد در تقابل با این افراد بزرگ خود را به بالا بکشاند.
مدیران ارشد صدا و سیما باید بدانند که رسانه ملی جای گروکشی نبوده و باید به خواسته های عامه جامعه احترام گذاشت. قطع به یقین یک نظرسنجی ساده همه چیز را با اختلافی فاحش به نفع فردوسی پور و تیم او نشان خواهد داد.
مردم ایران که دوشنبه شب ها تا پاسی از نیمه شب بیدار مانده و چشم به صفحه تلویزیون ایران می دوختند، در حالتی خوشبینانه می خواهم بگویم که زودتر از همیشه به خواب رفتند و در حالت بدبینانه باید اعتراف کرد که دیشب هجوم ها به سمت رسانه های بیگانه در اوج خود قرار گرفته بود.
حال و روز این روزهای صدا و سیما را باید در جایی جستجو کرد که این روزها شبکه آی فیلم که سریال های سالیان قبل را به نمایش می گذارد به یک شبکه پربیننده تبدیل گشته است و این یعنی در این سالها صدا و سیما هیچ کاری برای جذب مخاطب نکرده است.
هنوز سریال های کره ای و مختارنامه و یوسف پیامبر پرمخاطب ترین سریال ها هستند.

هنر این روزهای مدیران صدا و سیما برای جذب مخاطب برگزاری مسابقاتی نازل با اجرای سلبریتی هایی است که هیچ نشانه ای از مجری گری را ندارند.

صدا و سیما تبدیل به یک شوی تبلیغاتی گشته که اکثر شبکه های آن در دست غول های آموزشگاه های کنکور است که دروغ های خود را با رنگ و لعابی از صفحه جادویی به خورد جوانان این مرز و بوم می دهند.

صدا و سیما در چنبره مدیرانی است که نه تنها در بحث برنامه سازی موفق نیستند، بلکه این روزها با تبلیغاتی مسموم و قرعه کشی هایی عجیب اینگونه به مردم القا میکنند که می توان از طریق شانس و قرعه و بدون زحمت هم به اهداف خود رسید.
این یعنی مدیران جدید تنها به فراری دادن مخاطب از رسانه ملی اقدام کرده اند. مدیرانی با تفکری خاص از جریانات سیاسی خاص که حال با فاصله داشتن از قدرت اجرایی در کشور تمام زور و توان مدیریت ناکارآمد خود را در صدا و سیما به جولان در آورده اند.
دیشب با قطع برنامه نود، چیزی که در ذهنم بارور شد این بود که علی الرغم تمامی انتقادات وارده به دولت روحانی که شخصا به آن داشته و دارم، اما باز خوشحالم که طیف مخالف قدرت اجرایی را دست نگرفت.
اگر فروغی ها در راس قدرت اجرایی کشور بودند، چند نخبه کشور در زمینه های گوناگون همچون فردوسی پور باید حذف می گردیدند؟
تمام قدرت مدیریتی شان در حذف قرار گرفته و هیچ ابداعی در جهت پویایی و باروری ندارند و این به خوبی از عملکردشان نمایان است.
با تمام انتقادات وارده به فردوسی پور و با وجود آنکه شاید پرسپولیسی ها از پخش نشدن دیشب نود در آستانه جدال حساس شان با السد خوشحال باشند تا بلایی که سال قبل در بازی با الهلال برای پرسپولیس به وجود آورد، پیش نیاید اما باز کسی نمی تواند اذعان کند که جای عادل در تلویزیون خالی نیست.
عادل و نود شناسنامه این روزهای صدا و سیمای ماست. چه بخواهیم چه نخواهیم این یک واقعیت است.
بهتر است بیاییم از رفتارهای حذفی و رادیکالی دست کشیده و به علایق مردم احترام بگذاریم.
اگر این صدا و سیما به واقع ملی است پس عادل ها در آن به مراتب از فروغی ها بیشتر حق آب و گل دارند. چون خدمات عادل از امثال فروغی بیشتر بوده است و مردم این امر را در تمام این سالیان درک کرده اند.

بیایید صدا و سیما را ملی کنید.

🔴 حمید رضا رمضانی سردبیر نشریه گیل رخ

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true