
به گزارش مجله خبری تحلیلی گیل رخ گیلان، لیگ سطح دوم آسیا جای فوقالعادهای نیست و بدون تعارف تا همین چند سال پیش فکر نمیکردیم کارمان به جایی برسد که هواداران ایرانی از دیدن تیم محبوبشان در این تورنمنت خوشحال شوند. اینکه شما جزو ۲۴ تیم اول آسیا نباشی و بروی در سطح دوم با تیمهای گمنام رقابت کنی، به خودی خود نشانه ضعف و عقب افتادن فوتبال ایران است. از آن بدتر اما شاید این باشد که تیمهای ایرانی، همانجا هم کار چندانی از پیش نبرند و برابر رقبایی به بنبست بخورند که بعضا نامشان را هم قبلا نشنیده بودیم
مورد تاملبرانگیز به همین کشور اردن برمیگردد؛ پیشرفتی که آنها در حوزه فوتبال داشتهاند و حالا بیسروصدا به رقیبی سرسخت و تازهنفس برای ایران تبدیل شدهاند. همین الحسین در دور گروهی یک بار موفق به شکست سپاهان شد و در مرحله حذفی هم کیسه را رفت و برگشت شکست داد. اشاره به رشد فوتبال اردن، حتما ناقص باقی خواهد ماند اگر به حضور شگفتانگیز این تیم در فینال آخرین دوره جام ملتهای آسیا نپردازیم. در شرایطی که تیم ملی ایران نیمقرن است به این مرحله نرسیده، اردنیها سال ۲۰۲۳ با شکست کره جنوبی در نیمهنهایی راهی دیدار فینال شدند و البته مسابقه نهایی را به قطر میزبان باختند. اضافه کنیم که اردن برای نخستین بار مجوز حضور در مسابقات جام جهانی را به دست آورد و تابستان آینده در این دوره از بازیها حضور خواهد داشت. آیا ممکن است همه اینها تصادفی باشد؟
حالا اردن تقریبا جایی ایستاده که ازبکستان بود؛ رقبای نه چندان مهمی که زمانی پیروزی بر آنها برای فوتبال ایران به آسانی نوشیدن یک جرعه آب به نظر میرسید، اما امروز هر کدام یال و کوپالی پیدا کردهاند و لقمههای گلوگیر برای نمایندگان ایران به شمار میروند. نیازی به یادآوری نیست که تیم ملی ایران در هیچیک از شش هماوردی اخیرش مقابل ازبکستان موفق به کسب پیروزی نشده. همچنین برخی از استانداردترین و بهترین بازیکنان لیگ کشورمان هم لژیونرهای ازبکستانی هستند. حالا اردن نیز در همین مسیر گام برمیدارد و البته که هر دو کشور، تا چهار ماه دیگر با نوبرانه حضور در جامجهانی شهد شیرین این پیشرفت را خواهند چشید
توجه داشته باشید که پیش از این فوتبال ایران درگیر رقابت با قدرتهای کلاسیک و حریفان قدیمی خود بود؛ کشورهایی مثل ژاپن، کرهجنوبی و عربستان. حالا اما قطر را داریم که دو دوره پیاپی قهرمان جام ملتهای آسیا شده و این دستاورد کمی نیست. صابون ازبکستان نیز قبلا به تنمان خورده بود و حالا انگار نوبت اردن است. دو سال است که نمایندگان باشگاهی آنها، تیمهای ایرانی را از مراحل پایینی سطح دوم فوتبال آسیا حذف میکنند. این، صدای بلند عقب افتادن یک فوتبال است؛ فوتبالی که مهمترین تیمهایش حتی زمین درست و حسابی هم ندارند و همین چمن سبز الحسین در بازی شامگاه سهشنبه نیز کمکم برای ما به رویایی محال و دستنیافتنی تبدیل شده است. راستی بحث چمن و استادیوم و این چیزها شد؛ کسی از ورزشگاه آزادی خبر دارد؟ هنوز دارند بازسازیاش میکنند؟ ادامه بدهید رفقا، احسنت، خدا قوت!





























