false
false
false
false
false
false
false
false
false

یادداشت روز گیل رخ/درنمایشنامه «سهراب کشی» واژه ها کاملا پارسی است و از هیچ کلمه عربی استفاده نشده که قدرت نویسندگی و شناخت عمیق او را نسبت به زبان کهن پارسی نشان می دهد.
فقط اوست که میتواند نمایشنامه ی «مجلس قربانی سِنِمار» را از دل ضرب المثل های عرب و داستان تقریبا کوتاه نظامی در هفت پیکر خلق کند و نقشی ماندگار به نام خود ثبت نماید که : « فروانداختن هنر نیست ؛ برکشیدن هنر است و برساختن ».
هنگامی دیگر غربت فردوسی فرزانه و زجرهایی را که کشیده در « دیباچه نوین شاهنامه » تصویر می کند و جمله ای را می نویسد که گویا سرنوشت بسیاری از نویسندگان و هنرمندان این سرزمین بوده و هست : « در توس جز گوری پاداش مرد هنر نیست » و کیست که نداند منظور از توس کجاست و مردان هنر کیستند ؟!
سپس به هنگامه ی تازش خونریزان و خونخواران مغول بیاید و در پهنه و صحنه ی تخیّل پاک خود ، فرجام شوم سلطان محمد خوارزمشاه را به نام « تاریخ سری سلطان در آبسکون » بنویسد.
هم اوست که از دل دالان تاریک تاریخ در فراز و نشیب دوران خویش قرار میگیرد و از میان خیابان های شلوغ و پر داستان تهران ، « حقایق درباره ی لیلا دختر ادریس » و « افرا یا روز می گذرد » را به دیوان سینما و نمایش ایران تقدیم می کند.
در وقتی دیگر ، برشی از جامعه ی رنگ باخته و نوساخته ی خود را در «سگ کشی» می نویسد و می سازد. بی دلیل نیست که شخصیت اصلی آن « ناصر معاصر » نام دارد ! چند سال بعد هم که بوی تعفن درون سینما و روابط بی پایه ی حاکم بر آن می آزاردش ، « وقتی همه خوابیم » را می سازد و طوق رسوایی بر گردن ستبر زر و زور و تزویر می اندازد.
او اهل قیل و قال یا جار و جنجال نیست. اگر هم کژی و بیدادی می بیند ، با قلم جهل کُش خویش ، سخن می کند و دمل های چرکین ستم و ناراستی را می ترکاند. چه تازیانه ای دردناک تر از نوک قلم ؟! ظرافت هایش در « مجلس ضربت خوردن » و نگاه عمیق و فکورانه اش در « روز واقعه » گواه سخن ماست.
با کدام نویسنده می توان چنین سفری به درازنای تاریخ یک ملت داشت ؟! انگشت شمارند و یکی از آن ها ، هم اوست.
مرگ شرمنده مرگ توست..استاد…
false
false
false
false





























