×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

✍️حمید چمنی /کارشناس ، منتقد سینما و هنر

یادداشت روز گیل رخ/سریال در فضایی همچون دیگر تولیدات مشابه که در این سالها کم نبودند ، در دام تعلیق‌های فرمولیک و قهرمان‌پردازی‌های سطحی گرفتارشده بود .

داستانهای متعدد و پراکنده  با پیرنگ های فرعی بدون منطق …

سریال سرقت صندوق امانات یک بانک را توسط یک مستخدم فاقد دانش و بینش و تجربه حرفه ای لازم در بزه سرقت ، در مرکز روایت قرار داده بود  و از خلال آن در قسمت های متوالی با  لایه‌های سست دراماتیکی ساعتها آنتن تلویزیون  را برای تولیدی سراسر آشفته و تکراری اشغال کرده بود ، در حالیکه  می توانست ، داستان سرقت صندوق امانات مردم را نه به‌عنوان ارتکاب بزه سرقت  که به‌مثابه استعاره‌ای سیال از قدرت پلیس ، انتخاب و مدیریت بر ماموریتش  را به تصویر بکشد.

این سرقت می توانست ، زوایای پنهان هوشمندی پلیس و پلیس هوشمند و  شخصیت‌های منفی را در تقابلی جذاب نمایان سازد . صحنه های تصنعی سرقت صندوق امانات توسط یک مرد عادی ، خود به‌تنهایی برای ضعف اساسی  این تولید کافی است .

 

عوامل فراجایی سرمایه گذار و تولید  این مجموعه ، با ادعای تولیدی بزرگ وارد میدان شدند ، اما متأسفانه خروجی نهایی با انتظارات فاصله قابل‌توجهی داشت ….

ضعفِ  اساسی اثر به دیالوگ‌نویسی و شخصیت‌پردازی سطحی بازی با مأموریت های واقعی پلیس  بازمی‌گردد که عمدتاً کلیشه‌ای و روند تحولشان به شکلی تصنعی و گل درشت اما موجّه شکل نگرفت.

ظاهر کار برای سی قسمت قواره بندی شده بود ، اما با خوش رقصی کارگردان بازنویسی کار برای پنجاه قسمت رقم خورد.

این یعنی رد پای درشت قصه های حسین کرد شبستری …!!!

قرار بود این تولید در ظاهر هم شده مارا با ژانر معمایی  مواجه نماید ، ولی آن‌چنان که باید فضاسازی و تعلیق دراماتیک شکل می گرفت اتفاق نیفتاد و بیژن میر باقری دانش لازم را برای ساخت یک اثر پلیسی  نداشت ، اما انصافا در بازی با پلیس از تبحر لازم برخورداربود  ..

سریال در بهره‌گیری از ظرفیت‌های بصری و فضاسازیِ پلیسی ، آن‌قدر که هیاهو  شده بود ، موفق نشد  ؛ استفاده از لوکیشن‌های خارجی و طرح موضوع تأمین مالی گروه‌های تروریستی ممکن است جذاب به نظر برسد ، اما کارگردانی و تدوین و ریتم ،  نداشتن الگوریتم واقعی برای تولید ، توانایی تبدیل این  ظرفیت را به یک تجربهٔ حرفه‌ای نداشت و چند گام به عقب برگشت .. .

مخاطب با یک سریالی مواجه بود  که بیشتر به تقلید از فرمول‌های شناخته‌شده ژانر می‌پرداخت  تا خلق یک اثر منحصربه‌ پلیس …

سرمایه‌گذاری مناسبی داشته ، اما از نظر اثربخشی روایی و هنری نتوانسته رضایت کامل مخاطب را جلب نماید و به جای نوآوری ، بیشتر تکرار سُست فرم داشت….و پلیس با اینگونه تکرار در تکرار و فاقد دانش لازم در تولید آثار پلیسی ، به این ژانر آسیب می رساند ..

وقت آن است فرماندهی فراجا ابلاغ سازمانی نماید تا بساط اینگونه  ریخت وپاش های سالها در حال تجربه های خیلی بد و ضعیف  را در معاونت فرهنگی ، اجتماعی جمع کرده و به جای سرمایه گذاری های میلیاردی به سیاستگزاری های سازمانی درست توجه نماید .

 

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true