یادداشت سردبیر گیل رخ/حمید رضا رمضانی
غروب یک روز سرد زمستانی در خیابان های رشت پرسه زدم. از مدت ها قبل برای تهیه یک گزارش مستندگونه از زنان خیابانی و علل افزایش این مورد در جامعه امروزی با خود در کلنجار بودم.
روزهای آخر اسفند تصمیم گرفته شد که این گزارش_مقاله تهیه گردد. با یک خودروی تقریبا لوکس اجاره ای در اطراف گلسار رشت به گشت خود ادامه دادم. اما ارتباط گرفتن با این گروه کاری بسیار سخت به نظر می رسید.
چند باری قبلا اقدام کرده بودم اما به نتیجه مطلوبی دست پیدا نکردم. این بار اما باید کار به سرانجام می رسید.

ساعت هر چه به غروب و تاریکی نزدیک می شد تعداد دختران و زنان کنار خیابان و مردان هوسبازی که صدای بوق های شان خبر از خرید و فروش می داد افزوده می شد.
دقایق بسیاری از دور شاهد ماجراها بودم. تقریبا زنان از سنین نزدیک به پنجاه تا دختران حتی پانزده ساله به مانند شوها خود را در معرض نمایش گذاشته بودند. البته در فواصل مختلف و زمان های متفاوت و چند خیابان پر رفت و آمد آن منطقه.
راستی چه بر سر جامعه فرهنگی و اسلامی ما آمده بود که امروز در این ساعات سرد و تاریک زنان سرزمینم اینگونه خود را در معرض فروش گذاشته بودند؟
از آن سو مردان غیرتمند ایرانی که زمانی زبانزد بودند، به کجا رسیده اند که اینگونه هوسبازانه در کف خیابان به دنبال تامین خواسته های شهوانی خود آمده اند؟ خانواده های گرم و متعصب ایرانی اکنون چرا در حال فروپاشی است؟
با این افکار با خود درگیر بودم، که نزدیک تر به ماجراها شدم. یک خودروی لوکس خارجی با شیشه های دودی، در جلوی یک دختر کم سن و سال شاید نهایت ۱۷ ساله ترمز زده در حال صحبت است. چهره مرده واضح نیست. انگار سرقیمت باهم به تفاهم نرسیده اند. او که رفت جلو میروم با اولین بوق دخترک به جلوی ماشین آمد. بدون حرف و سوالی گفت اگر…۵۰۰ اگر… یک میلیون اگر… گفتم بشین نشست خودم را معرفی کردم گفتم میخواهم خبر تهیه کنم همکاری میکنی؟ ترسید امتناع کرد گفتم فقط یک سوال چرا با این سن کم اینجا؟ در حالیکه داشت پیاده می شد گفت اگر کار دیگری با همین مقدار درآمد پیدا کردی فردا بیا همین جا دنبالم.
پرسه زدن های من ادامه داشت صحنه ها تکرار می شد. برخی ها معامله شان جور می شد برخی ها نه گاهی بین دو سه نفر از خانم ها درگیری ریزی پیش می آمد. کار من به گره افتاده بود. کسی حاضر به گفتگو نمی شد.
بالاخره آرتمیس با گرفتن مبلغی پول حاضر به همکاری شد. خودش میگفت اسمش آرتمیس است که البته بعید بود. یک زن حدود سی ساله. می گفت سه سالی می شود در این کار است. از وقتی شوهرم طلاقم داد سرپناهی نداشتم کسی نبود به او رجوع کنم. مجبور بودم تنهایی خرج خودم را در بیاورم. کرایه خانه هزینه زندگی بار اول که برای اجاره خانه مجبور به این کار شدم تا الان ادامه داده ام.
آرتمیس می گوید درآمد خوبی دارد. اما به همان میزان ریسک بالایی هم دارد. از احتمال دستگیری گرفته تا احتمال اینکه گیر افراد لاشی بیوفتیم. برای من یک بار پیش آمد.
آرتمیس چند نفر دیگر را هم معرفی میکند برای گفتگو؛
مهناز نزدیک چهل سالش است. از صحبت هایش فهمیدم متاهل است اول انکار کرد اما بعد گفت شوهرم معتاد است با دو بچه خرج زندگی برعهده من است. گفتم از تیپ و لباس هات معلومه که محتاج نیستی؟ گفت مردم فقط درآمد را شنیده اند اما از هزینه های ما خبر ندارند..! بعد بلند بلند می خندد. می گوید برای اینکار باید ظاهر آراسته داشته باشیم. از لحاظ سلامتی باید به خودمان برسیم. آرزو را به من نشان می دهد میگوید او پدرش از داربست افتاده است خانه شان طرف معلولین است هرکس ولی این دختر را می بیند فکر میکند بچه جردن هست. برای تیپ و اندامش در ماه کلی هزینه میکند. از همه ما بیشتر مشتری دارد. اما آخر ماه شاید نهایت پنج شش میلیون برایش بماند.
ثریا هم آماده گفتگو شد. ۲۲ ساله اهل گیلان نبود گفت از ۱۷ سالگی از خانه فرار کرده ام تو شهرهای مختلف بودم هیچ جا رشت نمیشه. امنیت اینجا بیشتره. به او میگویم تو واقعا به پول اینکار احتیاج داری یا دیگر عادت کرده ای؟ می گوید هر دو شاید یک حس انتقام هم دارم. پدرم یک هوسباز بود. جلوی چشم مادرم با زنان دیگر می خوابید. مادرم آخر دق کرد. من هم مجبور به فرار شدم. از همه مردها بدم می آید. وقتی با اینکار یک مرد را تیغ میزنم آرام می شوم.
کلا زیاد نمی شد با این جماعت حرف زد سریع طفره می رفتند و از گفتگو فراری.
آرتمیس این بار پگاه را آورد. پگاه شاید حدود ۲۵ ساله میگفت مطلقه است. با مادر و خواهرش زندگی میکند. پدرش هم بعد از جدایی از مادر دیگر خبری از او نیست. پگاه هم دلیل اینکارش را مادی عنوان میکند. میگویم چرا سراغ کارهای سلامت نمی روی؟ میگوید کدام کار سلامت؟ بعد از طلاق یک مدت در یک کارگاه… کار میکردم با حقوق ماهی چهار میلیون، بعد از مدتی پسر صاحب کارگاه به من پیشنهاد داد اگر در ماه چند شب با او باشم حقوقم را افزایش می دهد. از آنجا بیرون آمدم پیش یک وکیل در شهر رشت بعنوان منشی کار کردم با ماهی پنج تومان. چند ماه بعد وکیل هم به من پیشنهاد رابطه داد. اینبار از سرنیاز قبول کردم با اندکی افزایش در حقوق. کم کم گفتم اگر قرار است کار کنم تن خودم را هم بفروشم چرا بدنبال درآمد بیشتر نباشم؟ این شد که الان اینجام. با ماهی شاید ده شب کار حقوق بیشتری دارم.
پگاه پرحرف تر است. از او میپرسم که آیا اینجا مافیای دختران و زنان هم وجود دارد؟ میگوید این خیابان نه اما تو خیابان… یک خاله سوسن هست که حدود ده دختر و زن دارد از آنها پورسانت میگیرد. آن خیابان در غُرُق اوست هرکس نمیتواند وارد آنجا شود.
پگاه میگوید اینجا قیمت ها متفاوت است. با توجه به طرف مقابل و عملی که میخواهد نرخ تعیین می شود ولی زیر پانصد با این گرانی و تورم وجود ندارد.
از پگاه در مورد پسران جوان هم میپرسم. میگوید زنان سالخورده پولدار به دنبالشان هستند. گاهی پسران جوان خوشتیپ شکار آنها می شوند. یک مورد خودم دیدم. یک پیرزن و پیرمرد پولدار که زن و شوهر بودن دنبال یک زوج جوان میگشتند. آخر سر همین آرزو و با حسام با آنها رفتند پول خوبی هم گرفتند.
معصومه با اکراه حاضر به گفتگو می شود. او میگوید من شرایطم با بقیه متفاوت است. من با هرکسی نمیروم. من بیشتر بدنبال سفر هستم. یعنی کیس هایی که دنبال یک پارتنر برای همراهی در سفر هستن من پایه ام. معصومه میگوید اینجا همه نوع آدم هست. خیلی ها بخاطر خرج روزانه حاضر به تن فروشی می شوند. خیلی ها از سرعادت برخی ها از سرلجاجت و انتقام جویی برخی ها هم برای تهیه موادشان خیلی ها هم در این مسیر نابود شده اند. برسرخیلی ها بلا آورده شده خیلی از بچه ها آواره شدند بسیاری مریض شدند.
آخرین نفری که حاضر به مصاحبه می شود خودش را روژان معرفی میکند. میگوید دانشجو هست. اولین بار با رفیقش برای یک ارتباط چند نفره به یک مکانی رفته و پول خوبی گرفته است. روژان میگوید من به ندرت کنار خیابان میآیم الان هم از سرناچاری نزدیک عید است باید هزینه کنم مجبورم.
_حرف های عجیب و تکان دهنده ای به گوشم خورد. خیلی هایش را از تیغ سانسور گذراندم. با خود دوباره به کلنجار می روم. چرا هیچ مسئولی دغدغه این خیابان ها را ندارد؟ با انکار زنان و مردان خیابانی مشکل حل می گردد؟
فحشا پایه های فرهنگی جامعه را لرزان میکند. فحشا بنیادهای خانواده ها را از هم می پاشاند.
یکی از عوامل ازدیاد فحشا در هرجامعه ای فقر و ضعف معیشت است. نظام های حکومتی در ابتدا تا علل اقتصادی را حل نکنند علل فرهنگی و اجتماعی نیز قابلیت حل نخواهند داشت.
روند فزونی تن فروشی و کاسبان فحشا پایه های فرهنگی نیز دارد. عناصر فرهنگی جامعه در طول سالیان مسیر را به اشتباه رفته اند. زنان و مردان و حتی کودکان ما به شدت تحت تاثیر فرهنگ های بیگانه و مخرب قرار گرفته اند. فرهنگ با چوب و چماق در مسیر صواب قرار نمیگیرد.
اکنون مردان بوق زن جامعه ما هم چون این زنان خیابانی کمبودهای خود را از کف خیابان جستجو میکنند. مردانی که پول دارند و زنانی که تن خود را معامله میکنند اما در دراز مدت آثار مخرب روحی روانی بر کل جامعه از این مناسبات نامتعارف حاکم خواهد گردید.
فحشا در هر جامعه ای وجود دارد و این امری غیرقابل کتمان است و حتی در برخی کشورها درآمد حاصل از این امر در GDP آن کشورها محاسبه می گردد و یا در برخی به عنوان یک جز در اقتصاد زیرزمینی مورد حساب قرار می گیرد. اما اینکه در ایران این امر قابل مشاهده در بسیاری شهرهای بزرگ را کتمان کنیم و نادیده بگیریم فقط پاک کردن صورت مساله است و نه تنها درد را حل نخواهد کرد که بر آلام فرهنگی و اجتماعی جامعه ما نیز اضافه خواهد نمود.
اسفند ماه ۱۴۰۳





























