false
false
false
false
false
false
false
false
false
✍️قاسم خوش سیما/ دانشجوی دکتری علوم سیاسی/ نویسنده و ریزنامه نگار
اختصاصی گیل رخ/همین زودی صفحه ای دیگر از کتاب زندگی همه ما ورق خورد و باز به زودی کارزار انتخابات، آن هم از نوع “مجلس شورای اسلامی” در کهن زادگاهمان صومعه سرا آغاز می شود. جایی در میان دیگر ولایات این خاک پرگهر که هر چه می گذرد راه های نرفته اش تمامی ندارد وگویی تا افق هست باید دوید. راهی و گاهی روبه روی آفتاب عمر، که لازم است دست بر بالای پیشانی گرفته تا نیم نگاهی به پشت سرمان انداخته که ببینیم چه کرده ایم و کجای راهیم.
بگذریم…
اینکه این بار چه می شود و به لطف مردم و یا حسب قضا و قدر این روزهای سپهر سیاسی کشورمان، چه کسی راهی سرزمین بهارستان خواهد شد و بر اریکه ی بخشی از سرنوشت اجتماعی این مردم تکیه خواهد زد، پرسشی نیست که فعلا بنای پاسخ دادن به آن را داشته باشیم بلکه آنچه این روزها قلب مردم را سخت و ذهن آنان را سخت تر می فشارد نگاه به راهی است که آمده اند و دستی که بالای پیشانی گرفته اند تا تیغ تیز بدافزارهایی مانند تورم، اشتغال پایدار و با کرامت،ارزش پول ملی، سود بانکی، قیمت سکه و ارز، قیمت مسکن، قیمت خودرو و هزار درد بی درمان دیگر به چشمانشان امان دهد تا لختی پشت سرشان را ببینند و بدانند از کدام راه آمده اند تا توان برای ادامه ی رفتن داشته باشند.
اما چند کوچه آنطرفتر، مانند همیشه نگاه به گذشته را هم به کناری می گذاریم و در اندک وقتی که مانده، سخنمان با کسانی است که بار دیگر به مردم نوید روزهای بهتر می دهند. مردانی از جنس سید کاظم دلخوش با کت و شلوار راه راهش گرفته تا محمد نقی رنجبر چوبه با موهای جوگندمی اش. از رحمت زاده با غم از دست دادن پدر بزرگوارش گرفته تا هر پدرآمرزیده دیگری که به زعم خود نکته ها یی برای این شهر بی نقطه یعنی “صومعه سرا” دارد. یکی از کارنامه اش می گوید و دیگر از برنامه اش تا ببینیم یار که را خواهد و میلش به که باشد؟
حال آنچه را مانند همیشه مهم می دانیم متغیر وابسته و از یاد رفته ای به نام صومعه سراست که مهمتر از سایر متغیرهاست. سرزمین جلگه ای کوهستانی با وسعت حدود ۶۳۳ کیلومتر مربع خاک حاصلخیز بی نظیر و میانگین ۸۵۰میلی متر بارش سالانه ( به اندازه هفت تا هشت استان کم بارش کشور) که البته آبادانی و توسعه همه جانبه آن قطعا به تنهایی وظیفه نماینده اش در مجلس شورای اسلامی نیست بلکه مجموعه ای از اسناد بالادستی کشور، دستگاههای اجرایی استانی و شهرستانی، دستگاههای نظارتی مانند قوه قضائیه، آحاد مردم، نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی، حتی سازمان های غیر دولتی و سمن ها و هر آن شخص و ارگانی است که فارغ از هیاهوها، سوار بر این کشتی و متنفذ در توسعه این قطعه از مرز و بوم است.
بی تردید اولین گام در راه نیل به توسعه – که شاید برخی برهه ها حال شنونده از این واژه بد شود – شناختن موقعیت های تولید ثروت توسط کسانی باشد که قرار است سیاست گذار، تصمیم ساز ومتولی آن گردند. کسانی که شاید مدعی شناخت این حوزه استحفاظیه باشند اما واقعیت آن است که علیرغم چالش های پیش روی توسعه، برخی از این عزیزان در حقیقت ماجرا، شناخت ابتدایی و اولیه ای از اوضاع هم ندارند و درست یا نادرست چنان گرفتار روزمرگی و کارهای دم دستی – که شاید دست خودشان هم نباشد – می شوند که حتی فکر به توسعه هم برایشان غیر ممکن است چه بسا آنکه برای رسیدن به آن کاری از دستشان بربیاید.
از کارنامه و برنامه که بگذریم همواره شاهد آنیم که بطور مثال علاوه بر مسئولین محلی، حتی در برخی برنامه های کلان کشور- که خالی از مطالعاتی مبتنی بر درک صحیح از علم آمایش سرزمین است – استان گیلان و جایی مانند صومعه سرا را ذیل عنوان خفیف “منطقه گردشگری” و به عبارتی جلگه ای توریستی می دانند. جایی که در خصوص اشتباهات نهفته در این طرز تفکر، می توان کتابها نوشت و شاید در نگاه سطحی، گول زنک و غیر آماری، افراد زیادی مخالف چنین نظریه ای باشند.
بی تردید در این یادداشت کوتاه فرصت وسعت بخشی به این ادعا وجود ندارد که به صرفه بودن گردشپذیری شهرستان صومعه سرا و حتی استان گیلان، صد درصد، دارای اشتباه محاسباتی است. گرچه در شرایط مهیا بودن بسترهای گردشگری – البته در مناطقی که دارای اولویت های مهمتری نباشند – کسی منکر ارزش های این صنعت نیست اما به این مقدار بسنده کنیم که کدام برنامه ریز دنیا خاک سرزمینی که دومین غذای مردم جهان یعنی “برنـج” را با بالاترین کیفیت خود تولید می کند را بی تعارف زیر پاهای برخی توریست هایی می گذارد که حتی آب شرب را از زادگاه خود به اینجا می آورند و تنها، بطری پلاستیکی آب و نوشابه و… تحت عنوان زباله نصیب ما می شود.
گردشگری که تعداد زیادی از آنها دور میدان شهر چادر می زنند و به هر دلیلی هیچ عدد و رقم و آماری مبتنی بر سود و زیان هتل داران و بازار، فروش صنایع دستی، تولید ارزش افزوده در بخش نیروی انسانی و… وجود ندارد و در عین حال برنامه ریزانی که تنها تعریفشان از گردشگری عبارت از آن است که آلاچیق هایی دم دستی ساخته شود و جوانانی از زادگاه مادریمان، سینی چای جلوی مهمان بگیرند و یا سیخ برای جوجه کباب آنان بکنند و تند تند باد بزنند مبادا کبابشان بسوزد و تمام.
بازهم می گوئیم هر جایی که زیر ساخت های انجام کار اقتصادی مولد و پایدار فراهم باشد قطعا از آن ثروت خواهد روئید و گردشپذیری نیز از این قائده مثتثنی نیست اما صومعه سرا شهر برنج است که یک متر شبکه آب کشاورزی مدرن ندارد، صومعه سرا پایتخت ابریشمی است که سی تا چهل سال اخیر کارخانه ابریشم آن تاریک است. صومعه سرا بزرگترین تولید کننده صنوبر این کشوراست که تقریبا تمام تولید آن برای فراوری و صنعتی سازی به دیگر استان ها فرستاده می شود. صومعه سرا بزرگترین تولید کننده مرغ کشور است که حتی یک کارگاه مدرن و قابل اعتنا برای تولید فراورده های پروتئینی ندارد. ارتقای صنعت نیشکر، احیای توتون جارها و باز هزار کار نکرده ی دیگر اما آنچه داریم، تنها حاصل الطاف بی پایان خداوند به این سرزمین و غالبا کوشش مردمانی است که برنج می کارند و برخی ها “نیـم دانه” هم برای خوردن ندارند. بنابراین پاسخ ابتدایی به سرلوحه این یادداشت آن است بدانیم که می بایست “تصمیم سازعاقلانه” یا “تصمیم گیر آمرانه” چنین اوضاعی باشیم و یا آنکه کنارگود نشسته و در گرداب تصمیمات کبری و صغری ، سوار بر موجهایی که ساخته می شود حرکت کنیم؟
بازهم می گوئیم ماندن در قافله توسعه نه انتظاری است که تنها از نماینده شهرستان باشد نه حتی دستگاههای اجرایی را صرفا دخیل در ماجرا می دانیم و نگاه صرف به مقوله گردشگری را هم مبتنی بر محاسبات علمی، مناسب این سرزمین نمی دانیم. در این فرصت کوتاه و شاید اولین مقاله انتخاباتی، سخنمان آن است که در گام دوم انقلاب و استفاده از توان مجلس شورای اسلامی در ریل گذاری برای رسیدن به توسعه ای پایدار، چشم ها را باید شست و طور دیگر باید دید که فرصت ها یکی پس از دیگری می گذرد و در ابر بحران های پیش رو مانند بحران آب در دوبخش زیر زمینی و رو زمینی، بحران انرژی، بحران فرونشست خاک، بحران کهنسالی جمعیت که استان گیلان دارای مقام نخست است، بحران تورم در” سال رونق تولید و کاهش تورم ” وغیره، هرکسی که سودای نمایندگی این جغرافیای پر رمز و راز را دارد باید بداند که ” تاریخ برده جغرافیاست” و حالا که خداوند متعال بهترین جغرافیای مولد را به ما بخشیده است اگر نتوانیم تاریخ پرافتخاری را از خود به یادگار بگذاریم ناتوانی ماست و بازهم بدانیم که برخلاف قرن های گذشته، این روزها دیگر تاریخ را فاتحان نمی نویسند بلکه رسانه های همه جانبه، ثانیه به ثانیه و به سخت ترین شکل ممکن، تمام وقایع اتفاقیه پیرامونمان را برای همیشه ثبت و ضبط می کنند. چه آنکه علیرغم ادعاهایمان، آیندگان خواهند پرسید با دنیایی از منابع که امروز در اختیارمان است برای خودمان و برای آنها چه کرده ایم؟
ادامه دارد …
false
false
false
false





























