×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

 

✍️قاسم خوش سیما/ نویسنده، دانشجوی دکترای علوم سیاسی

گیل رخ/مهندس احمد پادیاب، متولد نهم اسفند ماه سال ۱۳۴۳ دارای اصالتی از جنس زادگاه مادریمان که زمانی با وی آشنا شدم که از دیدن حال روز کشاورزی عقب افتاده زادگاهم صومعه سرا رنج می بردم. زمانی حدود سی و چند سال پیش، وقتی که مهمترین دستگاههای مکانیزاسیون کشاورزی و اختصاصا شالیکاری رایج در روستاهایمان، عبارت از چند دستگاه تراکتور ساخت کشور رومانی بود که راننده هایشان را اصطلاحا ” تراکتورچی” می نامیدند. راننده های زحمت کش غالبا ترک زبان که از سایر استانها مانند اردبیل، زنجان، قزوین و … به صورت فصلی به شهرهای استان گیلان می آمدند و بیشتر در باغات و صیفی کاری های آن زمان مشغول به کار می شدند. در کنار آنها چند دستگاه تیلر فرسوده هم وجود داشت که هر کدام از این دستگاهها را معمولا چند خانوار به صورت شراکتی خریده بودند و از ماجراهای دعواها، اشک و لبخندهای شرکا بماند که قادرم از آن بخش خاطرات کودکی ام کتابها بنویسم.
بگذریم، اما این همه ماجرا نبود. تقریبا تنها اداره دولتی که راه روستای کوچکمان را به خوبی می دانست اداره کشاورزی بود که بعدها با اشتباه صد درصدی، تبدیل به ” اداره جهاد کشاورزی ” شد. مردان و زنان باسواد آن روز که نمی دانستم کدام رئیس است و کدام مرئوس، اما به محض پیاده شدن از وانت مزدای قراضه و سرخ رنگشان، همه اهالی روستا آنها را ” مهندس ” خطاب می کردند و وقتی وارد روستا می شدند به عنوان یک نوجوان بیش فعال، قدم به قدم همراهشان بودم که بدانم چکار می کنند تا کارشان سردربیاورم. مبارزه با انواع آفات، بررسی وضعیت کلونی های گیاهی، محاسن تسطیح اراضی، تریکوگرامای معروف برای مبارزه بیولوژیک با کرم ساقه خوار برنج و… اصطلاحاتی بودند که البته امروز به شکل علمی با آنها آشنا هستم اما آن روزها فقط حرف هایشان را گوش می کردم و آنقدرها هم نمی فهمیدم یعنی چه؟
فقدان کشاورزی علمی و چرایی و چگونی عملیاتی شدن آن مانند خوره جسم و جانم را آزار می داد. کم کم همراه پدرم به اداره جهاد شهرستان می رفتم و احمد پادیاب آنروز را نمی دانم در چه کسوتی اما به عنوان یک مهندس این رشته می دیدیم که همیشه درب اتاقش برای همه کشاورزان از جمله پدرم باز بود. به محض دیدنمان از جا بلند می شد و مرا به اسم کوچک صدا می کرد. به دقت حرف های پدرم را گوش می کرد و چیزی هم نمی گفت. حرف های پدرم که تمام می شد سوال هایش را یکی یکی پاسخ می داد و احتمالا چنانچه درخواست خرید ادوات کشاورزی هم بود معمولا جواب می داد فعلا چیزی نداریم اما فلان روز سر بزند تا با هم هماهنگ شوند.
کنجکاوی من از آنجا بیشتر می شد که بدانم پادیاب برای سایر کشاورزان چه برخوردی دارد. وقتی پدرم در اداره مشغول انجام سایر کارهایش می شد من در راهرو قدم می زدم و بروشورهای علمی و عکس ها را نگاه می کردم اما حواسم به اتاق ایشان و مراجعه کنندگانش نیز بود و البته دری که همیشه و برای همه باز بود.
در آن سال های خاکستری که نگرانی های کشاورزی سنتی زادگاهم برایم پایانی نداشت، رئیس اداره یعنی مهندس احمد پادیاب و تیم همکارانش را حداقل هفته ای یکی دوبار در روستا می دیدم و امروز می دانم که کارشان ” ترویج ” نام داشت. تلاش می کردند اطلاعات علمی کشاورزان را ارتقا دهند، تسطیح اراضی شالیکاری را به سختی دنبال می کردند، ترغیب مردم برای تهیه دستگاههای مکانیزاسیون و کمک برای دریافت تسهیلات آنهم در شرایط دشوار زمان جنگ و … هیچگاه از یادم نخواهد رفت.
چند کوچه آنطرفتر، اندک اندک تغییرات حاصل از این رفت و آمدها قابل لمس بود. تعداد تیلرهای روستا بیشتر شدند، تراکتورهای وطنی یکی پس از دیگری آمدند، ماشین های نشای برنج، سمپاش های صنعتی، دروگرها، کمباین ها و…. بود که یکی یکی وارد روستا می شدند و مهمتر از همه آنها پیگیری پروژه سخت و نفس گیر تسطیح اراضی کشاورزی که نبودنش آزارم می داد. جاده دار شدن همه زمین های صعب العبورشالیکاری،کاهش نسبی مصرف آب کشاورزی ،افزایش محصول در واحد سطح، صرفه جویی در نیاز به نیروی انسانی و وهای دیگر که تک تک آنها محصول طرح تسطیح اراضی و البته اسم ” پادیاب” برای تحقق آنها، از زبان مردم نمی افتاد و همچنان چهره اش گشاده، لبخندهایش همیشگی و موهای وز وزی اش همواره برای مردم جالب و مانند همیشه از او به نیکی یاد می کردند.
گذشت و گذشت. نوجوانی و جوانی ما هم گذشت و پس از حدود بیست سال دوری از زادگاه و بازگشتن به بستر شهرستان صومعه سرا، چهره روستا را به کلی متفاوت از آن سال ها دیدم. تقریبا تمام خانوارها سبد نسبتا کاملی از ماشین آلات به روز را در اختیار داشتند.

اتفاق مهمی که نمی توان منکر تلاش های تک تک مردم جهت خرید و بازپرداخت تسهیلات با سودهای کمرشکن بانکی شد اما اگر از یکایک مردم روستای کوچکم جویا شوید نقش احمد پادیاب در ترقیب آنان، کمک برای رتق و فتق امور سخت اداری و موانع بروکراتیک این تشکیلات را کتمان نمی کنند.
به سرعت سراغ رئیس رفتم. مردی برای همه فصول که احتمالا به سبب عملکرد شایسته اش با هر آمد و شد سیاسی همچنان رئیس مانده بود. جالب آنکه همچنان درب اتاقش باز و کماکان مقابل کشاورزان رنج دیده که حالا عمدتا پیر و از بیماری های اسکلتی حاصل از کار طاقت فرسا در باتلاق های شالیکاری رنج می بردند از جا بلند می شد و مانند همان روزها حرف هایشان را به دقت گوش می کرد و پاسخ می داد.
اما پس از گذر عمر بیست ساله، اوضاع به چند جهت نگران کننده بود. اول آنکه بین مراجعه کنندگان دیگر “جـوان” نمی دیدم و به آن معنا بود که سیاست های کلان بخش کشاورزی و عدم حمایت ها در برنامه های بالادستی این بخش، نتوانسته بود نیروی جوان و مولد جامعه را در این تولید پاک و استراتژیک سهیم نگه دارد و البته اینجا جایش نیست که عنوان نمایم اگر این سالها، دولت ها یک هزارم حمایت هایی که از کارخانه های پرایدسازی و پژو سازی داشتند را در حق کشاورزان روا می داشتند، اکنون چهره تولید این بخش به مراتب بهتر از آن چیزی می شد که شاهد آنیم. با علم به آنکه در سیاست های کلان بخش تولید، این پارامتر را لحاظ می کردیم که جنگ آتی بشر بر سر پراید نیست، بلکه بر سر آب و غذاست. آبی که به وفور در جلگه ای مانند گیلان هدرمی دهیم و غذایی که بهترین نوع آن در عالم و قوت دوم مردم دنیا یعنی برنج را تولید می کنیم اما دریغ از ” یک دست لباس کار دولتی ” در حمایت از تولید کنندگان این بخش که تعدادی از آنها “به رنج” می کارند اما نیم دانه برای خوردن ندارند.
نگرانی بعدی آنکه پس از بیست سال، پادیاب هم در گذر عمر آن جوانی قدیم را نداشت. موهای وزوزی اش سفید شده بود و لبخندهایش برای مراجعه کنندگانش گویی رنگ شرمندگی داشت. شرمندگی برای مردمی که حالا دیگر جنس مراجعه شان سوال های علمی و افزایش دانش کشاورزی نبود بلکه غالبا تسهیلاتی می خواستند که ادوات به درد نخور چینی را با سود بالای بانکی برای نسل دوم پسا فرسودگی نسل اول تجهیزات، تهیه نمایند و البته کهنه کاری به نام پادیاب که قانون شکن هم نبود و در برزخ بروکراتیک اداری و دردهای بی پایان کشاورزان کهنسال و تنها، به هر دری می زد تا ضمن رعایت قانون، کسی دست خالی ازاتاقش خارج نشود، چه با کار و چه با اخلاق نیکو که به شعورآنان نیز توهین نکرده باشد.
بماند. پادیاب رفت و آنچه درد است کشاورزی یک مرز و بوم با پادیاب های نایاب است. بی تردید بدنه مدیریت کشاورزی این استان و این کشور دارای نیروهای باسواد و متعهد فراوانی است، نه نیروهایی که به سبب اتصالات سیاسی و به صرف داشتن یک مدرک کاغذی در مراجعه با کشاورز رنجور، فقط نک دماقشان را می بینند و تنها برای اجرای قوانین – که در آنها گاها قوانین ناکارآمد و سرشار از موانع تولید نیز به وفور پیدا می شود – زاده شده اند. جایی که باید گفت آنچه کار را به اینجا کشاند آن است که اگر قرار است کشاورزی یک کشور مترقی گردد یکی از راه هایش آن است که همه کارشناسان این بخش باید پادیاب ها باشند که متاسفانه این گونه نیست و البته هر کس پسا پادیاب نیز بر صندلی وی بنشیند زیر ذره بین عملکرد ما کشاورز زاده های سرزمین مادریمان خواهد بود و آرزو می کنیم برای او نیز به مانند پادیاب به نیکی بنگاریم و بنگارند.
در پایان احمد پادیاب مجموعا با بیست و هشت سال سابقه مدیریت در رده های مختلف سازمان متبوع خود، مجموعا دوازده بار انتخاب به عنوان مدیر نمونه ملی و استانی، سابقه ۲۵ ماه حضور در جبهه و ایثارگری برای این خاک پرگهر، در واپسین روزهای سال ۱۴۰۱ برای همیشه از کسوت مدیریت اداره جهاد کشاورزی شهرستان صومعه سرا ” بازنشست ” شد و این موضوع لااقل برای بنده به عنوان یک ریزنامه نگار، هیچ مبارکی به همراه ندارد اما امیدوارم ایشان به عنوان کارشناس ارشد رشته زراعت با ادامه مطالعات علمی، همچنان به عنوان چهره ماندگاری برای کشاورزان بلادم، هر کجا که هستند اندوخته های علمی،اجتماعی و اجرایی خود را از این مردم دریغ ندانند.
مهندس احمد پادیاب عزیزضمن عرض خدا قوت به پاس یک عمر تلاش برای همنوعانتان، تبریک بهاران،سال نو، حال نو و عرض صمیمانه ترین شادباش ها به سبب شکوفه دادن باغ های آلوچه و غنچه کردن درختان سیب، آرزومندم هرکجا که هستید سربلند باشید و قطعا دعای خیر بسیاری از زحمت کشان کشاورز، دامدار و… پشت سر جنابعالی و خانواده محترمتان خواهد بود و جمله آخر آنکه فارغ از همه مراتب اجتماعی و جدا از همه نقایص و کاستی هایی که قطعا در این بخش وجود داشته است، خوبی ها و بدی های انسان به همنوعانش، تحت هیچ شرایطی از چشم و گوش تاریخ و رب العالمین پنهان نخواهد ماند.

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true