
به گزارش مجله خبری تحلیلی گیل رخ، قصه جلال، قصه آدمی است که حتی اگر کسی دوستش نداشته باشد، باز نمیتواند عزم جزم و دستاوردهای باشکوهش را کتمان کند. او بدون تردید یکی از ممتازترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران است؛ ستارهای با نه عنوان قهرمانی در لیگ برتر که اگر یک جام دیگر را با دستهایش لمس کند، باید یک ستاره شخصی کنار نامش قرار بدهیم!
جلال حسینی پادشاه اعداد و ارقام است؛ مدافعی که در صدوپانزده بازی ملی تنها دو کارت زرد دریافت کرده، بازیکنی که به ازای هر بیستوپنج بازی برای پرسپولیس، یک قهرمانی را جشن گرفته است. تفاوت گلهای خورده پرسپولیس در حضور و غیبت او، به اندازه کافی نقش حیاتی کاپیتان این تیم را نشان میدهد.
پرسپولیس بدون او در لیگ پانزدهم سیوچهار گل خورد و با او در لیگهای شانزدهم تا بیستم هرگز بیش از هفده گل دریافت نکرد؛ این یعنی کمتر از نصف!
از مدافع باهوشی حرف میزنیم که هر کسی کنارش بازی کرد، چند لول بالاتر رفت؛ از هادی عقیلی و محسن بنگر تا شجاع خلیلزاده و محمدحسین کنعانیزادگان.
ماجرای حسینی اما فقط همینها نیست. ستایشبرانگیزترین وجه وجود او، عطش و اشتیاق بینظیرش برای بیشتر خواستن است. در فوتبالی که پیام صادقیان با یک پاس گل قشنگ جلوی ملوان از نظر انگیزشی ارضا میشود، شماره چهار سرخها در هر مسابقه جوری حضور مییابد که انگار بازیکن تستی است و باید خودش را به کادرفنی ثابت کند! او نهتنها این حس پیشبرنده را در وجود خودش حفظ کرده، بلکه با قدرت رهبریاش آن را به کل تیم تزریق میکند.
پرسپولیس در این سالها ستارههای زیادی را از دست داده، اما به هر حال افتان و خیزان راهش را پی گرفته و پیش رفته است. با این همه، شاید کابوس بزرگ قرمزها روز آویختن کفشهای کاپیتان باشد؛ ستارهای که جانشین او به آسانی پیدا نخواهد شد.
اشتباه نکنید. این سیاهه در رثای یک فوتبالیست نیست، در ستایش یک «اراده» است، یک سبک زندگی تمیز و کمیاب با کلیدواژه کار. فقط و فقط کار. جلال حسینی یک الگوی خوب است، حتی برای آنهایی که به هر دلیلی دوستش ندارند. این احترامی است که در تمام دنیا به همه ستارههای مشابه گذاشته میشود؛ شبیه کرنش اروپاییها برابر سختکوشی کریس رونالدو و زلاتان. پس همچنان لذت میبریم، از نمایشهای یک چهلساله جنگجو





























