false
false
false
false
false
false
false
false
false

گیل رخ/دیروز مهمان دوست فاضلی بودم. صحبت رسید به مجلات و نشریات وزین تاریخ مطبوعات ایران از «یغما» تا «سخن» که دوستم گفت، فلانی یکی از جالبترین مقالاتی که من در یکی از نشریات آندوره خواندم مطلبی بود در مورد همین « اتل متل توتوله» که متاسفانه یادم نیست چه کسی نوشته بود اما نویسنده به نکات جالبی در مورد این شعر ( و شاید بهتر است بگویم مِعر) رایج بین مردم اشاره کرده بود و نوشته بود:
🔸هیچ کلمه و جملهای در این شعر معنا ندارد: «اتل، متل، توتوله!»جملاتش هم متناقضند مثلا گاو حسن چجوره چه رابطه معنایی با اتل متل دارد؟ مگر میشود گاوش نه شیر داشته باشد نه پستان و اگر شیر و پستان ندارد چطور شیرش را بردهاند هندستان؟ اگر یک زن هندی ستانده شده است چرا اسمش، اسم ترکی عمقزی است؟ از دور کلاه قرمز عمقزی چطور میشود به برچیدن پا رسید؟».
دوستم میگفت نویسنده در آخر نتیجه گرفته بود که داستان سیاست وسیاسیون در این مملکت همینطور است: «کلمات بیمعنا و جملات بیمعناتر که هرکدام علت دیگری وانمود میشوند و همه هم اینها را بدون توجه به بیمعنایی و بیارتباطی تکرار میکنند و برایش مستمع و مخاطب هم میتراشند».
🔸با صحبتهای دوستم به این فکر افتادم که یکی از اتل متلهای امروز همین #طرح_صیانت است. کافی است به واژههایی که برای مثلا تبیین این طرح قرون وسطایی بکار میرود -و یک تنه میخواهد سدی در برابر حق شهروندان در دسترسی به اطلاعات باشد- نگاهی بیاندازید تا متوجه شوید این کلمات بیمعنا و جملات بیمعناتری که از محدودیت، صیانت؛ استنتاج میکند و علتهای کاملا بیربط را مقدمه محدودیت اینترنت قرار داده است و دایما تکرار میشود چقدر شبیه همان اتل متل توتوله مشهوری است که از گاو بیپستانِ محدودیت، شیر #صیانت میگیرد و هاچین و واچین گویان، دنبال برچیدن پای اطلاعات و سهولت دسترسی به اینترنت است.
false
false
false
false





























