×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

گیل رخ/به وقت نان، میان زباله ها می گشت، گویا بازار کِساد بود و اندک لوازمی که تهیه کرده بود،کفاف آن روز را نمی داد.از ترک موتور پیاده شد،کمی اطراف را براندازکرد، مرا هم چپ چپ نگاه می کرد،حواسش را بیشتر جمع کرد. وانمود میکرد که برای کار دیگری توقف کرده است.اندکی گره های پاکت های پلاستیکی را شل و سفت کرد.سپس پاکت ها را دوتایکی کرد و ترک موتور گذاشت.

آنقدر کارش را طول داد تا زمان بیشتری اتلاف شود و من از محدوده دور شوم. خبر نداشت که زیر نظرش دارم. او نمی دانست یواشکی و به دور از چشمانش دوربین گوشی را فعال کرده ام تا عکس سوژه ی تلخ امروزم را ثبت کنم. از روی هول توی حلیم افتادم و عکس آن عکسی که دلم میخواست نشد .

من سراسیمه بودم که مبادا ببیند و مانع عکاسی ام شود و او نگران بود که مبادا آبرویش نزد من یا سایر عابرین برود!!
خجالت می کشید،این را به راحتی میشد از نگاهش فهمید از همان نیم نگاهی که گویا حیثیتش را گروگان گرفته بود.

عکسش را که گرفتم ، ته دلم آشوبی به پا شد. دیگر حتی رمق راه رفتن نداشتم، آرزو کردم هیچ انسانی در پی کسب روزی اینچنین شرمنده نباشد. آخر مگر داخل سطل زباله چه نانی بود که هر از گاهی باید مردی را تا نصفه ی جان، در آن می دیدم؟

می دانم بینایی نعمتی است غیر قابل وصف که خداوند به ما ارزانی داشته، دیدن قشنگ است اما دیدن درد ها کشنده است. آنقدر کشنده که تو ناخودآگاه می گویی کاش می شد که این صحنه ها را نبینم!

نگاه غمین این مرد را حتی برای لحظه ای از یاد نمی برم. این سطل زباله ی لعنتی!!! ابتدای کوچه ی خانه ی ماست و من مردان زیادی را دیده ام که کنج این سطل کِز کردند و منتظر ماندند تا من و سایر عابرین رد شویم تا آسوده تر دستشان را در آلوده ترین ظرف روزگار فرو برند.

مثل دور تند یک نوار ضبط شده ثانیه هایی را در ذهنم عبور دادم که چندی قبل در همین حوالی،میان همین زباله،ناباورانه نظاره کرده بودم.
تصویر نحیف زنی با ارابه ای فرسوده که سر از همین سطل در آورد و شرمندگی من برای کوتاهی دستم!!

این دو دقیقه به اندازه ی دو سال در خاطرم متلاطم شد و من محو دستان مردی که کارش سوژه ام شده بود.
خدا میداند چه میزان استرس را رد کرده است. چقدر شرمندگی دارد.چند بار دستانش لرزیده است تا سر از سطلی بر آرد .

از کجا آمده است؟! کدامین محل و شهر سکونت دارد؟ نکند همسایه ی من باشد و من از غم نانش بی خبرم!؟ وظیفه ی انسانی من در قبال او چیست؟ چگونه میتوانم به او کمک کنم که خدا پسندانه باشد؟ سوالات مثل یک صف طویل فروشگاهی در ذهنم رژه می روند اما پاسخ همه ی آن ها واگذار می شود!

براستی چه کسی در مقابل او مسوول است؟ کدام نهاد می تواند جوابگوی قشر ضعیف جامعه باشد؟

چشم بر هم نهادیم گردش دوران گذشت

بر کسی سخت، بر دیگری آسان گذشت

مدت هاست به هرکجای این خیابان که نگاه می کنم نان می بینم . نانی آغشته به زباله که شعله های خشمم را زبانه می کشد! می ترسم، انگار دنیا برایم به آخر رسیده! مروت از میان رفته و جوانمردی و غرور مدتهاست از این خاک رخت بر بسته است.

سطل زباله ی سر کوچه ی خانه ی ما درس بزرگی به من داد.او به من آموخت اگر در پی نانی،آنی باش که جامعه ات می طلبد،نه آنکه تو در پی آنی!
تو مردانگی آموخته ای که امروز به کارت نیاید و جامعه آنی می طلبد که تو نیاموخته ای! به قول شاعر :
آنچه دیدی بر قرار خود نماند
و آنچه بینی هم نماند بر قرار

جهان استوار نمی ماند،مگر با سری خمیده بر روی شعوری که شعرش را قرن ها قبل سروده بودند.
مگر غیرت یک مرد مجال می دهد سفره ی اهل و عیالش عاری از نان باشد؟!
سکوت جایز نیست! همه ی آنان که می توانید بشتابید که فقر ،غیرت ها را خدشه دار نکند!!

امروز دستم در برابر ناهنجاری های دوران در برابر بی عدالتی ها کوتاست ،سلاحی در بر ندارم تا در مقابل آن سپر کنم جز قلم و تنها
می نویسم برای نسل بعد از من
برای قلب غمینم و برای آن آقازاده ای که حتم دارم بوی زباله تاکنون به مشامش نرسیده است.

نان را کجا جستجو کنم؟
این ،آسان ترین سوالی بود که فکر کردن به آن، بی قرارم کرد…
می دانی آسان نیست باور این جمله که
پناهگاه امن گربه های شهر من حالا مکانی برای پیدا کردن نان و سیر کردن شکم فرزندان شهر من شده است .

#فومن_من_سخت_نگرانتم.

✍آسیه جمالی گشتی

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true