×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

به گزارش مجله خبری تحلیلی گیل رخ، چه بسا افرادی که نیاز قوت روزانه را با کارگری روزمزد برطرف می نمودند و در این ایام دست خالی به منزله شرمساری ،روی برگشتن به منزل را نداشتند.

خدا کند کسی شرمنده زن و بچه نباشد

با تماس های اهالی روستا مبنی بر بازدید و رسانه ای کردن حال و روز یکی از اهالی ، عازم آن منطقه شدیم.
غم انگیزترین صحنه ها را روبروی دیدگانم نظاره کردم.کل زندگی یک انسان،کنار دیوار مدرسه ای که در آن درس خواندم،تلمبار بود. با استقبال مجید از ماشین پیاده شدم.
مجید همان همکلاسی پرجنب و جوش دوران دبستانم که همیشه نشاط و خنده به همراه داشت و نمره ریاضی اش طبق روال ۲۰ بود،جلوی دیدگانم سبز شد و گریه کنان و ملتمسانه مرا صدا کرد.
چقدر پیر و شکسته شده بود،چرا به این روز افتاده بود؟

این آزرده ترین سوالی بود که ذهن مرا مشغول می نمود و من پاسخی برای آن پیدا نکردم.
از خودرو پیاده شدم،بی آنکه حرفی بین ما رد و بدل شود،چند ثانیه ای به یکدیگر خیره شدیم.خواستم بدانم هنوز مرا می شناسد یا خیر!!

که بغضش ترکید و چشمانش پر از اشک شد و مرا به اسم صدا کرد: خانم جمالی،می بینی روزگار با من چه ها کرد؟

حتی یادمان رفت سلام و احوالپرسی کنیم!

یاد دورانی که در یک کلاس درس می خواندیم ،افتادم،۳۰ سال پیش زمانی که کودک بودیم و دختران و پسران در یک کلاس تحصیل میکردند.همه شاد و خندان بودیم،بلا استثناء همه !!!
این بشر چقدر چابک و پر جنب و جوش و سرزنده بود؟! و حالا !!!!

عجب دوره ای شده!

تمام جملاتی که از گذشته و حال بر زبان می آورد، دل خسته ام میکرد.از گذر زمان که بی رحمانه پیرش کرده بود،از تنگی اعصاب و روانش، از زن و فرزند که از مدتی قبل تاکنون طردش کرده بودند،همه را با بغض و گلایه تعریف میکرد.
کمتر مردی را دیده ام که با برخورد مشکلات سر راه ،دانه های مروارید بر گونه هایش بغلتد،دیگر توان نداشت،بد جوری در برابر ناملایمات و سیلی های روزگار کم آورده بود.باید کاری میکردم.
از یک طرف با دیدن این صحنه ها روح و روانم جریحه دار شد،از طرفی منطق اعلام میکرد کاری کنم تا او نیز همانند دیگران به روال عادی خود برگردد،مگر او از بقیه چه کم دارد؟

سالهاست از بیماری اعصاب رنج می بَرَد،قرص های آرام بخش مونس و همدمش هستند..پیش بها ء ندارد تا خانه ای هر چند محقر اجاره کند.درآمدی ندارد،زیرا توان کار کردن ندارد.حمایت کمیته امداد امام (ره)شهرستان فومن در حد تامین یک زندگی معمولی نیست،او نیاز به حمایت بیشتری دارد.سابقه بستری در بیمارستان شفا نشانگر آن است که مجید به نگاه ویژه ای نیازمند است. او که هرگز دلش نخواست به این روز بیفتد.

ملتمسانه تمنای کمک میکرد.۳۱ سال پیش در یک کلاس پشت نیمکت های چوبی خط خطی شده در یک کلاس نشستیم ،با هم خندیدیم،شیطنت کردیم،با هم سکوت کردیم،همبازی هم شدیم،معصومانه و بی دغدغه!!

کودکی بیش نبودیم مجید یکی از همکلاسی های خوش برو روی ما بود،اما حالا پیر و فرسوده با موهای کاملا سپید که به پندار من دانه های برف تند و سریع بر روی سرش جا خوش کرده اند.
قیاسِ آن مجید با او چقدر درد ناک بود،من نمی خواستم و نمی توانستم مجید ِ ۳۱ سال پیش را با مجیدی که اکنون مقابل من قرار گرفته،مقایسه کنم.

صبح روز بعد طی یک تماسی که با دهیار داشتم تا جویای حال مجید شوم،خبری ناگوار تر به گوشم رسید،خبری که تا اعماق جانم و مغز و استخوانم نفوذ کرد و تاثیر منفی گذاشت.زندگی مجید با یک فندک روی هوا رفت.

 

مجید پس از مصاحبه کلیه لوازم منزلش را به آتش کشید تا سر را راحت تر بر بالین کوچه نهد.کوچه ای که سنگلاخ آن بالشت ِ او و شن های کف آن تشک و آسمانش لحافِ مجید بود بالین کوچه نهد.کوچه ای که سنگلاخ آن بالشت ِ او و شن های کف آن تشک و آسمانش لحافِ مجید بود

✍آسیه جمالی گشتی

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true