
گیل رخ/خانه ات خاکریزهای عراق و سوریه بود نه کاخهای مجلل…
شانه هایت تکیه گاه مظلومان و محرومان بود…
۴۱سال برای انقلاب و ملت مان زحمتها کشیدی اما نام و نانی از این انقلاب طلب نکردی…
وقتی سردار و سپهبد بودی بر سنگ قبرت سرباز وطن را پسندیدی اخر چه قلب بزرگ و بی توقعی داشتی…
برای وطن و مردمت از آرامشت گذشتی و این اخلاص در خدمت ما را داغدار کرد…
با رفتنت ملتی خون گریه کرد و چشمان آقایمان دریای اشک بود وای که داغت کمرمان را شکست…
سلیمانی تو چه کردی که ملتی به عشقت گریست و برایت تعظیم کرد…
تو چگونه بذر عشق را در دلهایمان کاشتی و خیابانهای خداحافظی ات را با قدمهای بی تاب عاشقانت پیمودی؟!
خاطراتت هرگز بوی کهنگی نخواهند گرفت شاید دلتنگیهای گاه و بیگاهمان این حقیقت را آشکار میکند…
تو همیشه پر بودی از خوبیها از کمال از عشق….
شاید از بین ما رفتی اما رفتنت هم ما را قویتر کرد تا دشمنان سلیمانی را تمام شده نپندارند…
دلتنگت هستیم سردار، هر روز که به روز شهادتت نزدیکتر میشویم چنگال بغضهای فراق قویتر میشوند.
سرم را با آرامش بر بالین خاطراتت میگذارم اما بی خوابی هایی که برایمان کشیدی از یاد نخواهم برد…
سردار با سوختنت دلهایمان هم سوخت اما ما آتش زیر خاکسترت هستیم و دشمنان را خواهیم سوزاند…
دیگر بخواب سردار که برایمان بی خوابیها کشیدی…
دیگر بخواب اکنون وقت بیداری ماست…





























