false
false
false
false
false
false
false
false
false
● سرهنگ پاسدار حمید اندرزچمنی
گیل رخ/✍…دو مفهوم هم پیوند و جدایی ناپذیر امنیت و سلامت از جمله مفاهیم دلنشین و پرمعنایی هستند که حتی دیدنشان بر صفحه کاغذ و شنیدن نامشان ، ذهن و روان آدمی را طراوت و شادابی می بخشند و جسم و جان را شکفتگی و آسودگی ارزانی می دارد. تو گویی در میان انبوه واژگان زبانی این دو واژه از چنان جایگاه و منزلت برتر و مهتری برخوردار شده اند که دیگر واژگان را یارای هماوردی با آنان نیست؛ و شگفت آنجا است که این جایگاه برتر داشتن در سطح این یا آن زمان زنده دنیا محدود و منحصر نمانده است. بلکه جهانشمول و فراگیر است و طرف تر آنکه ، با اندک تاملی در سیر تحول مفهومی این دو واژه ناب در گذر تاریخ می توان یقین پیدا کرد که اهمیت جایگاه ممتاز آنها محدود به امروز و دیروز ، یا این شرایط و آن شرایط ، نموده است بلکه در همواره تاریخ همه شرایط این مفاهیم در صدر نشسته اند و لاجرم قدر دیده اند ؛ گر چه از کنار این واقعیت نیز نمی توان گذشت که در شماری از شرایط و برخی زمان ها ، به ویژه آن هنگام که خطری جسم و جان و ذهن و روان آدمیان را آماج تهدید قرار داده است این اهمیت به نقطه حداکثری خود رسیده است. گویی آدم ها در چنان شرایطی نیاز به امنیت و سلامت را با پوست و گوشت و استخوان خویش ” ادراک ” کرده اند.

حال پرسش این است که خاستگاه اهمیت برتر ساز دو مفهوم ” امنیت و سلامت ” کجاست و این دو مفهوم چرا تا بدین حد و مقدار در قیاس با دیگر مفاهیم و واژگان مهم گشته اند. برای ارائه پاسخی روشن و بی ابهام به این پرسش ، نخست باید با بهره گیری از دیگر واژگان معنایی هر چند جهل برای این دو به دست دهیم. آنگاه با واکاوی نیاز به این دو ، خاستگاه برتر ساز آنها را معین نمائیم.
فرهنگ لغت نویسان فرهیخته امنیت را فقدان ترس و تهدید معنا کرده اند . امنیت نویسان پژوهنده نیز گفته اند امنیت نیازی است همتراز نیازهای جسمانی به زعم انان پیش نیاز ضروری رشد و بالندگی ، خواه رشد فردی و خواه رشد و توسعه جمعی ، امنیت است . پیداست که مراد این پژوهندگان از امنیت همه انواع امنیت است.
یعنی انان هم ، ” امنیت ملی ” را مطمع نظر دارند ، هم امنیت اجتماعی و هم امنیت عمومی و روانی و حتی فراتر از آن ، امنیت بین المللی تاثیر گذار بر همه شئونات زندگی ساکنان کره خاکی دانست.
بر این اساس می توان ” خاستگاه ” امنیت را در درون یکایک آدمیان ، و در روابط فی مابین اقشار و گروهها و دسته جات مختلف، جستجو کرد. این درون آدمیاتن است که جویای امنیت است و ناامنی را بر نمی تابد.
خاستگاه سلامت از عوامل و شرایط اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و حتی سیاسی جامعه ریشه میگیرد و بازتابی از شرایط افراد جامعه است. در جهان امروز با توجه به پیشرفتهای تکنولوژیکی و تأثیر مستقیم آن بر کیفیت زندگی انسان، مسئله سلامت در تمامی ابعاد آن شامل سلامت جسمی، روانی، معنوی و اجتماعی و عوامل تأثیرگذار بر آن اهمیت ویژهای یافته است، بهگونهای که هدف مشترک توسعه یک جامعه در تمامی سطوح محلی، ملی و بینالمللی، بهبود کیفیت زندگی و از جمله سلامتی انسان است.
امروزه یکی از محورهای اساسی و مهم ارزیابی سلامتی جوامع مختلف که نقش مهمی در تضمین پویایی و کارآمدی هر جامعه ایفاء میکند و تابعی از عوامل مختلف اجتماعی، فرهنگی ، برخورداری جامعه از سلامت اجتماعی و ارزیابی رفتارهای معنیدار مثبت و منفی فرد در ارتباط با دیگران میباشد که منجر به کارا بودن فرد در جامعه میگردد .
علیهذا چنانچه سلامت را رهایی از تنش و فشارهای جسمی و روحی و احساس آسودگی و راحتی و دلخوشی معنا کنیم آنگاه بلافاصله در می یابیم که این احساس نیز در شمار درونی ترین حالات احساسی آدمیان است و لاجرم فقدانش با اختلال در نظام های جسمی و روانی ذهن همراه است. از همی روی وقتی از اعضای یک جامعه پرسش نشود که در خلوت خود چه نیازی را در صدر نیازهای روانی خود می نشانید اغلب آنها بلادرنگ از نیاز به امنیت و ، سلامت ، سخن خواهند گفت.
همان گونه که گفته شد امنیت و سلامت ، به ویژه در جریان امروز ، به شدت متاثر از تعاملات و ارتباطات بین فردی است. به همین سبب ، وقتی افراد جامعه ” پیوند دوستانه ای ” با یکدیگر داشته باشند.
به یکدیگر احترام بگذارید .
از تحقیر و تهدید یکدیگر بپرهیزید.
در برابر همدیگر احساس مسئولیت نمایند.
هیجانات منفی ” خشم ، کینه ، انزجار و … ” خود را لگام زنند.
به منبعی نیرومند برای ” حمایت اجتماعی ” از یکدیگر تبدیل شوند.
در تعامل با یکدیگر اخلاقی رفتار نمایند.
در نیکی ها و. نوه دوستی ها با یکدیگر تعامل ورزند و نه در خطاها و دشمنی ها ” تعاونوا علی البر و التقوی و لاتعانوا علی الثم و العدوران ”
آنگاه می توان امیدوار بود که جامعه رنگ امنیت و سلامت به خود گیرد و شهروندان در کنار یکدیگر ” زیست نیکو ” داشته باشند.
ایجاد تقویت و بسط امنیت ، در هر شکل و نوع آن و بویژه امنیت اجتماعی ، نیازمند همت و اراده جمعی است. یعنی یکایک ما شهروندان جامعه چنانچه به امنیت و سلامت ذهنی ” روانی و درونی ” و عینی ” فقدان رواج و شیوع وقوع کجروی و انحراف در جامعه ” خود می اندیشیم که می اندیشیم باید با شور و اشتیاق و انگیزه و تمایل سهم و نقش خود را در این زمینه بپذیریم و آن را ، آنگونه که بایسته و ضروری و لازم است ، ایفا کنیم . به عبارت دیگر ، برای ایجاد امنیت حداکثری و فرا چنگ سلامت بیشینه ای ناگزیر باید ” همه با هم ” اهتمام ورزیم و گام فراسو نهیم. بر اثر باور ژرف به این بیان و گذاره ، که نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران برای هفته ناجای امسال خود شعار ” همه با هم برای امنیت و سلامت ” را برگزیده است.
false
false
false
false





























