
گیل رخ/باید باور داشته باشیم که آموزش صحیح زمانی اتفاق می افتد که اولیاء دانشآموزان به آنچه که معلمان و مربیان مدرسه از آنان درخواست می کنند اهمیت دهندو از سوی دیگر، معلمان و مدیران مدارس نیز باید به انتظارات والدین توجه کرده و به آن پاسخ دهند.
بسیار اتفاق افتاده است که والدین متوجه رفتارهای مشکوک در فرزندشان می شوند . این شرایطی است که پدرها و مادرها به دلیل احساس نگرانی و اضطراب به تنهایی نمیتوانند راههای معقول و منطقی را برای رویارویی با این شرایط پیدا کنند. این رفتارها میتواند شامل ساعات ورود و خروج نامعقول، خواب زیاد، احساس اضطراب دائمی، بیحوصلگی، افت درسی، مشکل در برقراری روابط اجتماعی، پرخاشگری و عدم تمایل به صحبت کردن با والدین در مورد مسائل گوناگون از جمله دوستان باشد. در این زمان هرگونه رفتار نامناسب و عجولانه میتواند نتایج غیر قابل تصوری را برای آنها بیافریند. برای جلوگیری از بروز هر گونه پیشامد ناگوار بهتر است مربیان مدرسه در جریان این امور قرار بگیرند. آنها میتوانند مورد مشورت پدرها و مادرها قرار بگیرند و تجربیاتشان را در اختیار آنها قرار دهند.
از سوی دیگر دستاندرکاران مدارس نیز باید رفتارهای غیرطبیعی فرزندان را در زندگی خانوادگی آنها جستجو کنند و در صورت وجود مشکل آن را برطرف نمایند. برای مثال ممکن است دانشآموزی در محیط آموزشی انزواطلب باشد و تمایلی به برقراری روابط دوستانه با همکلاسیهایش نشان ندهد. مربیان باید سعی کنند در صورت مشاهده چنین رفتارهای هر چند ساده در جستجوی علل آن باشند.
خانواده 》کاشت مدرسه 》داشت جامعه 》برداشت…
مهم ترین چالش تعلیم و تربیت ما در امروزه روز ، سیاستگذاری های مبتنی بر تصمیمات فردی است
” آموزشهای مدرسه با انتظارات والدین ، ارزشها و اعتقادات تربیتی خانواده ها در تعارض است.”
برای تعلیم و تربیت صحیح باید بین هدف ها ، محتوا و روش های تربیت ، وحدت و هماهنگی وجود داشته باشد . برای تحقق این وحدت ، ارتباط خانه و مدرسه ضرورت پیدا می کند و همسویی دو نهاد خانه و مدرسه ، الزامی می باشد .
وجود کودک و نوجوان به گلی شباهت دارد که دو باغبان آن را آبیاری می کنند . همانطور که عدم هماهنگی در رسیدگی به یک گلدان موجب پژمردگی گل می شود ، ناهماهنگی والدین و مربیان نیز موجب عدم موفقیت کودک و نوجوان می شود . در این هماهنگی باید به دو نکته اساسی توجه کرد : یکی اینکه قبل از ارتباط خانه و مدرسه با یکدیگر ، باید در درون هر یک از این دو نهاد ، بین عوامل تربیت ارتباط مؤثر وجود داشته باشد . در خانواده وجود وحدت رویه و همدلی میان افراد ، از عوامل اصلی تحقق وحدت تربیتی است . اعضای خانواده با یکدیگر ، یک شبکه ارتباط قوی به وجود می آورند که رفتار و عملکرد هر عضو ، در رفتار و عملکرد اعضای دیگر مؤثر است .
گاهی شبکه ارتباطی درون خانواده گسیخته می شود ، نظام روابط مختل می گردد و در نتیجه تعادل عاطفی و روانی اعضای خانواده به هم می خورد . این از هم گسیختگی ، نه تنها تربیت خانواده را مختل می کند ، بلکه مانع ارتباط خانه و مدرسه نیز می شود چرا که در این صورت ، خانواده نخواهد توانست نقش تربیتی خود را به نحو مطلوب ایفا کند و در نتیجه قادر نخواهد بود ارتباط مؤثر با مدرسه ، که نقش تربیتی دیگری انجام می دهد ، برقرار نماید .
به عبارت دیگر خانواده زمانی می تواند با مدرسه وحدت داشته باشد که خودش از صفت «وحدت درونی» برخوردار باشد . خانواده ای که در آن مشارکت درونی وجود ندارد ، نخواهد توانست در مشارکت بیرونی با مدرسه انجام وظیفه کند . مدرسه نیز نیاز چنین نظام درونی است . عوامل درون مدرسه اعم از مدیر ، معاون ، مربی پرورشی و معلّم باید با یکدیگر ارتباط مؤثر و معنادار داشته باشند ودر اداره امور مشارکت نمایند تا قابلیت لازم را برای مشارکت با خانه به منظور دستیابی به هدف های تربیتی به دست آورند .
همانطور که خانواده از هم گسسته قادر به برقراری ارتباط مؤثر با مدرسه نیست ، مدرسه از هم گسیخته هم نمی تواند به نحو مطلوب و تأثیرگذار با والدین دانش آموزان مرتبط باشد .
بیان این موضوع مهم که جامعه امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند مشارکت آحاد و اقشار مختلف اجتماعی در آموزش و پرورش است امری بدیهی می نماید و در حقیقت این موضوع بیش از آنکه بر مسئولین معلوم باشد ، بر مردم روشن است . زیرا هر خانواده ای با داشتن چند فرزند مدرسه ای ، به این نکته وقوف دارد که برای پرورش مطلوب فرزندان باید هزینه های مادی و فرهنگی لازم را پرداخت. بنا بر آرای صاحب نظران یکی از زیربناهای اساسی برای توسعه به مفهوم عام آن ، آموزش و پرورش می باشد . البته مراد از توسعه ، توسعه ای کیفی و همه جانبه است که تمام اجزا و عناصر آن به شکل متعادل رشد نماید . این برداشت از توسعه در واقع توسعه ای درون زاست که فقط عزیمت آن مشارکت و بسط مشارکت های مردم در عرصه های گوناگون است . از این منظر ، راه برای ادامه بحث حول محور آموزش و پرورش و مشارکت مردم هموارتر می گردد ، زیرا جامعه و جمعیت چند میلیونی دانش آموزی به طور خودکار مردم را به مشارکت در امور آموزش و پرورش می طلبد .





























