×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

 

گیل رخ/علی رغم تجربیاتی که هر پدر و مادری از گذشته خود دارد، این امر مسلّم است که شیوه زندگی امروز مانند شیوه زندگی نسل قبل نیست؛ زیرا نیازهای جامعه امروز، با نیازهای جامعه نسل گذشته همانندی ندارد. امام علی علیه السلام می فرماید: ” فرزندان خود را بر آن اساس که خود تربیت شده اید تربیت نکنید که آنان نسلی دیگر و برای زندگی در دورانی دیگرند” . بنابراین والدین نباید آن گونه که خود تربیت یافته اند از فرزندان خود متوقّع باشند. در این میان، وظیفه مدرسه و نیروی متخصّص موجود در آن آشنا کردن و آموزش دادن به والدین در زمینه شیوه های جدید تربیت است.

باید توجه کافی و وافی داشته باشیم که تربیت صحیح کودکان و نوجوانان همکاری متقابل خانه و مدرسه را برای شناخت و چارجویی مسائل روزمره تربیتی طلب میکند. به طوری که امروزه در تئوریهای آموزش و پرورش نوین، پیوند مستمر خانه و مدرسه و ارتباط متقابل اولیا و مربیان به عنوان یکی از مهمترین ارکان تعلیم و تربیت مطرح است.
آنجا که پدر و مادر مسوولیت تربیت فرزند خویش را یکجا به مدرسه محول میکنند و از نیازها و ضرورتهای تربیتی فرزند خویش فارغ شده و به انتظار نتایج تربیت رسمی، فرصتها را از دست میدهند دشواریها و کمبودهایی پدید می آید که همکاری و همفکری خانواده با مدرسه به موقع و به سادگی میتواند در جهت رفع آنها موثر باشد.

 

مطالب مرتبط را اینجا بخوانید؛

خانواده 》کاشت مدرسه 》داشت جامعه 》برداشت…

تمام تلاش و بررسی های ما در تئوری بذر اثبات این حقیقت انکار ناشدنی است که  خانواده، مدرسه و اجتماع هریک نقش غیر قابل انکاری در پیشبرد اهداف تعلیم و تربیت دارند

مدیریت های متفاوت و خارج از چارچوب در جامعه  ناشی از شیوه‌های متفاوت تربیت  آموزش و مدیریت فرزندان در خانواده ، مدرسه و جامعه است

هرچه پایگاه اقتصادی اجتماعی والدین بیشتر باشد، توجه کمتری به تربیت فرزندان براساس نقش‌های جنسیتی دارند

مهم ترین چالش تعلیم و تربیت ما در امروزه روز ، سیاستگذاری های مبتنی بر تصمیمات فردی است

توجه صرف به آموزش و عدم توجه  به مسائل عاطفی ، روحی ،  روانی و اخلاقی کودکان درمدرسه مهمترین چالش نظام آموزشی و تربیتی ماست

” برای گسترش هرچه بیشتر سلامت  روانی دانش آموزان در نهاد مدرسه ،  باید به امکانات، تجهیزات و کادر سلامت روانی کار آمد و ماهر مجهز باشیم . “

  ” عدم آشنایی والدین به اصول روان‌شناسی رشد و  فرزندپروری بزرگترین چالش حوزه تربیت و اموزش فرزندان ماست “

مدرسه معمولا به ضرورتهای تربیت فردی کمتر برخورد میکند. چه بسیار ضرورتها که در ارتباط با نیاز تربیتی یکایک کودکان و نوجوانان درخور توجه هستند و مربی و معلم به آنها برخورد نمیکند. به طوری که آنها را نمیشناسد و تشخیص نمیدهد یا از آنها با چشم پوشی و اغماض میگذرد و این خانواده است که در مقیاس محدود مراقبت یا در اثر تماس بیشتر و مستقیم تر روزانه با ویژگیهای فرزند، به این نیازها برخورد میکند و فرزند خود را بهتر میشناسد و راحت تر می تواند برای رفع آن اقدام کند.
خانواده ها اغلب از هدفها و رئوس آموزش و پرورش رسمی و ابعاد آن بی اطلاعند و بنابراین ممکن است از نظر مسائل تربیتی در جهت مخالف با آموزش رسمی مدرسه عمل کنند. این شیوه زمانی تعدیل میشود که بین مدرسه و خانواده تبادل اطلاع و تجربه رایج باشد و جنبه فردی تربیت را با همفکری متقابل شناسایی کنند و به چاره جویی نقصها و کمبودها بپردازند.
همکاری خانه و مدرسه، معلم را در شناخت مسائل یاری میدهد و جنبه کلی روشها و مقاصد تربیت عمومی را با ضرورتهای عینی تربیت فرد هماهنگ میکند. شناسایی کودکان و نوجوانان مستلزم آگاه بودن مربی به خصوصیات فکری و عاطفی و رفتاری کودک است که در مدرسه ظاهر نمیشوند و از شرایط خانوادگی نشأت میگیرند یا فقط در خانه و در ارتباط با محیط خانوادگی مجال ظهور و بروز مییابد. برای مربی و معلم نیز در مساله تربیت و تعلیم گاه و بیگاه مسائلی پیش می آید که چاره جویی آنهامستلزم آگاهی از علتهایی است که از شرایط خانوادگی ناشی میشوند.
در انجمنهای امروزه سعی بر اینست که گروه متجانس تری که دید و نظر تربیتی وسیعتر دارند به عنوان اعضای انجمن برگزیده شوند و کار سالانه انجمنها بیش از آنکه با نحوه اداره و تجهیز مدرسه و تهیه وسایل در ارتباط باشد با مسائل تربیتی و دشواریهایی که مربی و معلم در جریان کار روزانه تعلیم و تربیت با آنها برخورد میکنند پیوند داده شود.
بنابراین باید سعی شود همکاری و همفکری مستمر اولیا و مربیان به منظور چاره جویی دشواریهای روزمره و در جستجوی روش بهتر و موثرتر تربیتی برای حل مسائل خاصی باشد که در مجموعه روشهای تربیتی پیش بینی نشده اند و برای آنها از تجربه های قبلی علاج مشخص به دست نیامده است و هنوز هم در این زمینه تا حصول مقصود فاصله بسیار است.

از طرفی نیز ثابت شده است که پیگیری تصمیم های انجمنها تا حصول نتیجه نهایی، عملا سودبخش بوده است و بر دوام کار انجمنها می افزاید و ادامه آن نیز به تدریج فعالیت و ادامه همکاری انجمنها را در جهت مطلوب قرار میدهد.
یکی از عمومی ترین و موثرترین روشها برای جذب مشارکت والدین و اولیای مدرسه، توسعه انجمنهای اولیا و مربیان در مدارس است. این نشستها و گردهماییها باید محتوای آموزشی و تربیتی داشته باشد.
خلاصه کلام آنکه نظارت، هدایت و حمایت مستمر والدین و همکاری آنها با مربیان مدرسه، میتواند موجبات رشد شخصیت و پیشرفت مطلوب تحصیلی و تربیتی فرزندانشان را فراهم آورد. معذالک خیلی از اولیای دانش آموزان به علل گوناگون از این وظیفه خود صرف نظر کرده و این امر را فقط برعهده مدرسه و مربیانش میگذارند. و همه اینها در حالی است که اولین برخورد و صحبتهای والدین با فرزندان هنگام ورود آنها به داخل منزل ، بسیار مهم بوده و در رفع خستگی و ایجاد احساسات خوشایند آنها یا برعکس ، تحت استرس قرار دادن آنها و شروع بدخلقی ، نقش موثری دارد .
باید توجه داشته باشیم که مشارکت به معنی همکاری کردن و سهیم‌شدن با دیگران در رسیدن به اهداف است. در حقیقت آموزش‌های تأثیرگذار و کاربردی در مدارس جز با مشارکت و همکاری والدین نمی‌تواند تحقق پیدا کند. این همکاری بیش از همه برای فرزندان اهمیت دارد. موفقیت‌های تحصیلی کودکان بازخوردی از عوامل گوناگون است که هماهنگی بین والدین و مدرسه هم جزو مهم‌ترین این عوامل محسوب می‌شود.
یکی از واقعیت‌های مهم در این میان این است که اغلب والدینی که تصور منفی در مورد مدارس دارند، با شروع همکاری و مشارکت در برنامه‌های مدارس، این تصور را به دیدگاهی مثبت بدل می‌کنند. یکی از دلایل ایجاد تصور منفی در والدین این است که تفاوت‌های آموزشی که پیش از این به آنها اشاره شد، مسائل مهمی را دربر می‌گیرد. این اتفاق بیشتر زمانی به وقوع می‌پیوندد که آموزش‌های مدرسه با ارزش‌ها و اعتقادات خانواده در تعارض است.
برای مثال ممکن است آموزش رسمی تلاش کند حس استقلال را در فرزندان تقویت کند ولی والدین این شرایط را نپذیرند. بنابراین زمانی که کودک برای پدر و مادر خود از آموخته‌هایش صحبت می‌کند با واکنش منفی آنها رو‌به‌رو شود. در این خصوص ممکن است والدین مانع از شرکت فرزندشان در برنامه‌های تفریحی و اردوهای مدرسه شوند.
گاهی به دلیل نفوذ عمیق والدین بر فرزندان ممکن است دیدگاه منفی آنها به فرزندشان منتقل شود. این تفکر اغلب تا پایان دوران تحصیل همراه کودک باقی خواهد ماند و تبعات جبران‌‌ناپذیری را به‌جا خواهد گذاشت. برای مثال می‌توان احساس گوشه‌گیری، انزوا و حس متفاوت بودن از سایرین اشاره کرد که در نهایت باعث می‌شود کودکان نتوانند مهارت کار گروهی و همراهی با دیگران را بیاموزند. بنابراین اگر متوجه شدید فرزند شما نمی‌تواند با همسن‌های خود ارتباط خوبی برقرار کند یا دوستان زیادی ندارد یکی از گزینه‌هایی که باید بررسی کنید نحوه رفتار خودتان است.
احساس نارضایتی والدین همچنین می‌تواند انگیزه کودکان را در رفتن به مدرسه کاهش دهد. امروزه با توجه به همین مسائل است که هر دو نهاد تلاش می‌کنند خود را در جریان کار دیگری قرار دهند. زمانی که والدین با مدرسه همراه می‌شوند و فرزندان نیز متوجه این رابطه مثبت هستند، نتیجه هم برای والدین و هم برای فرزندان بسیار راضی‌کننده خواهد بود. در این شرایط دانش‌آموزان خود را هم در مدرسه و هم در خانواده تنها حس نمی‌کنند. یکی از دلایلی که به والدین توصیه می‌شود تا حداکثر همکاری را با مسوولان مدرسه داشته باشند، این است که در این شرایط دانش‌آموزان از لحاظ درسی موفق‌تر خواهند بود. همچنین احتمال درگیر شدن نوجوانان در گرداب‌ آسیب های اجتماعی ریز و درشت نظیر اعتیاد ، دوستان ناباب ، کشیدن سیگار و وووو کاهش می‌یابد.

( این بررسی ادامه دارد )

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true