یادداشت/حمیداندرزچمنی&مریم احدی
گیل رخ/هر از چند گاهی از گوشه و کنار کشورمان ، و گاه حتی از کلان شهرها و مراکز پر جمعیت کشور، خبر می رسد که کودکی مورد آزار والد یا والدین خود قرار گرفته است، و دربسیاری از مواقع مظلومانه و خاموش بقتل می رسند . همه ما با شنیدن چنین خبرهایی نخست شگفت زده میشویم و دروهله اول از خود می پرسیم مگر ممکن است بیرحمی و سنگدلی پدر یا مادری تا بدان حد گسترش یابد که فرزند دلبند و عز یز خود را مورد خشونت و آزار قرار دهد؟ و در وهله دوم ، و پس از تاملی چند ، ذهن پرسشگر خود را با این سئوال رو به رو مییابیم که چگونه والدین فرزندان خود را مورد آزار و خشونت بیرحمانه قرار می دهند؟

محققان و اندیشمندانی که کار علمی و تربیتی با والدین و کودکان را وجهه همت خویش قرار داده اند و در مطالعات روشمند و کنترل شده خود پاسخهایی برای این گونه پرسش ها به دست داده اند .آنان نشان داده اند که:
اولاَ : درصد والدینی که فرزندان خود را مورد آزار وخشونت (بدرفتاری و سوء رفتار) قرار میدهندخوشبختانه قلیلاند.
ثانیاَ : پدرانی که فرزندان خود را مورد بدرفتاری و آزار قرار می دهند همواره و در اغلب جوامع ، کمتر از تعداد مادران است.
ثالثاَ : پدر و مادرهای کودک آزار خود به دو دسته تقسیم میشوند :
دسته اول آنهای که پیوسته و همواره فرزندان خود را آماج خشونت و آزار قرار می دهند .
دسته دوم آنانی که گاهگاهی و به صورت مقطعی و اتفاقی خشونت و خشم و آزار خود را معطوف فرزندانشان میسازند.
محققان علل موثر بر فرزند آزاری را در هر دو گروه والد (هم آنهایی که آزارگری مستمری دارند و هم آنانی که آزارگری متناوب و مقطعی دارند ) مورد پژوهش قرار داده اند. به زعم محققان ” آزارگران دائمی “ حداقل از یک اختلال شخصیتی و یا نوعی روانپریشی ر نج می برند .
گروه اول ، از اختلال شخصیت مرزی ( که مشخصه اصلی آن بی ثباتی و تکانشگری است ) و اختلال شخصیت سایکوپات ( که فقدان وجدان و احساس از علائم بارز آن است ) و نیز از اسکیزوفرنی پارانوئید ( روان پریشی توام با سوء ظن شدید ) رنج میبرند.
اما ، گروه دوم اغلب افرادی هستند که با ” تعارضات شدید و حل نشده “ ( به ویژه تعارضات ز ن و شوهری ) ، و ” ناکامیی های شدید اجتماعی “ و محرومیتها و محدودیتهای مختلف ( اعم از محرومیت عاطفی ، هیجانی ، مادی و … ) رو به رو هستند. علاوه بر آن ، این گروه شیوه برخورد صحیح با فرزندان و کنار آمدن با دشواریی ها و مشکلات را نیاموخته اند.
چنانچه با وا لدین از نوع اول (آزارگران دارای اختلال شدید ) رو به رو شویم باید بی درنگ کودکان را از آنان تفکیک نماییم و مادامی که اختلال آنان درمان نشده است از بازگرداندن فرزندان به آنها اجتناب ورزیم.
اما ، با آموزش ، حمایت اجتماعی و مراقبتهای گاهگاهی می توان رفتار و برخورد والدین گروه دوم را اصلاح نمود. به ویژه اینکه ، اگر این گروه از والدین به مراکز مشاوره ای و مراکز کنترل خشم و پرخاشگری هدایت شوند ، می توان به اصلاح رفتار آنان امیدوار بود.
بنا بر شرح و تفسیر علمی مذکور، ضروریست قبل از گسترش و فراوانی اینگونه رفتار های پرخطر سازمانها و نهادهای مسئول بدون تعارف و ملاحظه کاری پا به عرصه مقابله و پیشگیری گذاشته و از توان علمی و مشاوره ای موجود در مراکز مختلف مشاوره ای کشور ، استان و شهرستان نهایت استفاده را بنمایند .تا به صورت فوری و اورژانس ( فورس ماژور) در پدیده ” کودک آزاری“ و خشونت والدین علیه فرزندان مداخله نمایند و مانع از استمرار این گونه رفتارهای آسیبزا (تروماتیک ) و مخرب شوند.





























