گیل رخ/در سلسله مباحث مرتبط به موضوع تربیت ، اموزش،و مدیریت فرزندان ما در نظریه علمی بذر و تحلیل و شرح نظری آن در قسمت های ماضی به اینجا رسیدیم که برخی از رفتارهای کودکان ظاهراً بی اهمیت به نظر می رسند و والدین توجه چندانی به آنها ندارند، مانند جویدن ناخن، مکیدن انگشتان، رویاهای وحشتناک، حسادتهای زیاد، کج خلقی، ترسهای غیرعادی و …که از نشانه های اختلال رفتاری است و اگر به موقع پیشگیری و درمان نشوند به تدریج به رفتارهای ضداخلاقی و اجتماعی مانند انزواطلبی و افسردگی تبدیل می شوند .چنین کودکانی به درس، زندگی و روابط اجتماعی علاقه ای ندارند و اگر در شرایط حاد و پیچیده تری قرار بگیرند ممکن است به بیماریهای روانی پیشرفته مبتلا گردند.
در رابطه با جایگاه مدرسه و وظایف ان در قبال فرزندان ما باید تاکید داشت که مدرسه بعنوان دومین نهاد اجتماعی دو وظیفه یا کارکرد مهم در ارتباط با تربیت و اموزش کودکان مارا بعهده دارد.
یکی ارائه آموزشهای لازم و کافی که این کار برعهده کادر آموزشی مدرسه یعنی معلمان است که با استفاده از کتاب و سایر امکانات آموزشی مانند وسایل کمک آموزشی و تجهیزات آزمایشگاهی به امر تدریس می پردازند.
وظیفه دیگر پرورش، تربیت و هدایت کودک است که براساس اصول انسانی، اعتقادات ، فرهنگ و فلسفه حاکم بر جامعه صورت می گیرد .
مهم ترین چالش تعلیم و تربیت ما در امروزه روز ، سیاستگذاری های مبتنی بر تصمیمات فردی است
خانواده 》کاشت مدرسه 》داشت جامعه 》برداشت…
در امر آموزش کودک، همواره باید به مسئله تربیت و پرورش او توجه دقیق داشت زیرا آموزش بدون تربیت راه به جایی نخواهد برد یک کودک طبیعی حدود هیجده هزار ساعت از عمر خود را در مدرسه سپری می نماید و تحت تأثیر معلمان، اولیاء مدارس، برنامه ها و ارزشهای خاص آنان قرار می گیرد از آنجا که بیشتر یادگیریهای کودک بعد از سن شش سالگی است، بنابراین، می توان گفت که مدارس نقش مهمی را در تربیت کودکان دارند. کودکان در مدارس با مسائل عاطفی و روانی متعددی مواجه هستند که می توان آنها را به چهار دسته طبقه بندی نمود:
●اختلالات رفتاری
مانند: گستاخی، نافرمانی ، قانون شکنی ، دزدی ، شقاوت و بی رحمی ، دروغگویی و فرار از خانه.
●اختلالات عصبی
مانند: اضطراب ، حساسیت زیاد ، گوشه گیری ، غوطه ور شدن در فکر و خیال ، احساس ناراحتی بیش از حد و عدم توجه به اطراف.
●اختلالات روانی
مانند: انزوا طلبی افراطی ، بی تفاوتی نسبت به محیط زندگی و افکار موهوم و بیهوده.
● اشکالات درسی و آموزشی
مانند : عقب ماندگی درسی ، عدم تمرکز حواس ، مشکلات شناختی ، ذهنی و شنیداری ، نداشتن توانایی در بیان افکار ، عقاید و سخن گفتن.
متأسفانه در بیشتر مدارس دنیا دانش آموزانی هستند که از مشکلات عاطفی ، عصبی و روانی رنج می برند.
در مدارس کشور ما نیز تعدادی از کودکان نامتعادل، ناسازگار و بزهکار وجود دارند که باید به موقع شناسایی شوند و به شکلی مناسب و شایسته مورد توجه و حمایت قرار گیرند تا بتوانند سایر کودکان مسیر عادی و طبیعی زندگی خود را طی کنند عدم توجه به مشکلات چنین کودکانی باعث می شود که بتدریج ناهنجاریهای اجتماعی ، رفتارهای ضداخلاقی و بزهکاری در آنها تشدید شود که در نتیجه از درس، مدرسه و زندگی بیزار شده و چه بسا ممکن است به اختلالات و ناراحتیهای روحی و روانی مبتلا گردند در دوران بلوغ مسائل بسیار مهمی در زندگی نوجوان مطرح می شود که از مهم ترین آنها، تغییرات جسمانی و روانی است در این دوره نوجوان ممکن است در نتیجه احساس انزواطلبی ، خیالبافی ، اضطراب شدید و تنهایی مرتکب اعمالی شود که عواقب خطرناک و مسئله سازی را برای او به دنبال داشته باشد .از نظر سلامت روانی ، شناخت تحولات روحی و روانی نوجوان در این دوره بسیار حائز اهمیت است در این مرحله از زندگی نوجوان، مشاوران، معلمان، اولیای مدرسه و والدین نقش مهمی را در ارشاد و راهنمایی او بر عهده دارند و همگی باید تلاش کنند تا براساس دگرگونیهای جسمانی ، تحولات روحی و روانی و کیفیت رشد عاطفی ، اجتماعی و اخلاقی نوجوان او را به سوی یک زندگی ایده آل و با نشاط هدایت نمایند.
رفتار اولیاء مدارس، معلمان و والدین باید با کودک و نوجوان بسیار دوستانه و توأم با احترام باشد.و همچنین باید آنها را به داشتن افکار، عقاید، رفتار، برنامه ریزی و اخذ تصمیم صحیح تشویق کنند تا از این طریق بتوانند زمینه استقلال آنان را فراهم نمایند . دربرخی موارد، سخت گیری و شدت عمل والدین و اولیای مدارس سبب می شود که زمینه عصیان، پرخاشگری و ستیزه جویی کودک و نوجوان در جامعه فراهم شود بنابراین، والدین و اولیای مدارس باید با توجه به نتایج ناگواری که ممکن است از سخت گیریهایی بی مورد حاصل شود از اقدام به آن جداً پرهیز نمایند و آخر اینکه عدم توجه به نیازهای واقعی کودک و نوجوان ممکن است او را به انواع بزهکاریها و انحرافات گرفتار نماید از این رو لازم است اولیای مدارس و بویژه معلمان، علاوه بر نظارت و توجه به پیشرفت تحصیلی دانش آموزان به مسائل عاطفی ، روحی ، روانی و اخلاقی آنها نیز عنایت کافی داشته باشند و در صورت مشاهده مشکلاتی در این زمینه با روشهای معقول، منطقی و مناسب نسبت به حل و فصل آنها اقدام نمایند، تا بدین وسیله بتوانند هرچه بیشتر، بهتر و سریعتر سلامت روانی فرزندان ما را تأمین کنند.
(این بررسی ادامه دارد)





























