×

منوی بالا

منوی اصلی

دسترسی سریع

اخبار سایت

true

ویژه های خبری

true
    امروز  شنبه - ۳۰ آبان - ۱۴۰۵  
false
false

یادداشت/علی کربلایی

به گزارش مجله خبری تحلیلی گیل رخ، فوتبال ایران طی چند سال اخیر با کلیدواژه «وزیر پرسپولیسی/ استقلالی» دست و پنجه نرم می‌کند. هر دو تیم دیگری را محکوم می‌کنند که از امکانات ویژه‌ دولتی استفاده می‌کنند و به خاطر برخی حمایت‌هاست که اوضاع مناسبی دارند.

از سوی دیگر، ماجرا تنها به همین کلیدواژه و همین دو تیم ختم نمی‌شود. مالک تراکتورسازی علنا به فدراسیون فوتبال می‌گوید که آنها نمی‌خواهند تیمش قهرمان شود. سپاهانی‌ها می‌گویند کسی دوست ندارد تیم‌های شهرستانی قهرمان شوند و این ماجرا گویا همیشه ادامه دارد؛ حتی پرسپولیسی که طی این سال‌ها با توجه به قهرمانی‌هایش در این ماجرا سکوت کرده بود، با کمی به هم ریختن وضعیت مربی‌اش شروع کرده به صحبت کردن از اراده‌های پنهان. اما این ماجرا از کجا نشات گرفته است؟

داریوش شایگان می‌گوید توهم توطئه، شکل سکولار تقدیرگرایی است. ما ایرانی‌ها در طول تاریخ تقدیرگرا بوده‌ایم و به اراده‌ای فراتر باور داشته‌ایم که تقدیر ما را رقم می‌زند. این جهان‌بینی در شکل مدرنش این گونه تغییر یافته که عده‌ای انسان که ما نمی‌شناسیم‌شان و نمی‌دانیم دقیقا چه قدرتی دارند، در حال کنترل اتفاقات زندگی ما هستند. اما آیا در فوتبال واقعا چنین باوری وجود دارد؟

به نظر می‌رسد فوتبالیست‌ها، مربیان و مدیران فوتبال در ایران از این ویژگی فرهنگی و باور مردم به «دست‌های پشت پرده» سوءاستفاده می‌کنند. زمانی که یک فوتبالیست با بیش از ۱۰ سال سابقه حضور در لیگ برتر مثل سید جلال حسینی یا مهدی رحمتی ادعا می‌کنند که دست‌هایی در کار است تا تیم‌شان نتیجه نگیرد، شاید ندانند که با این کار در حال زیر سوال بردن افتخارات گذشته خودشان هستند چرا که اگر امسال دستی از پشت پرده می‌تواند قهرمان را تغییر بدهد، حتما در سال‌های گذشته هم می‌توانسته. فوتبالیست‌ها معمولا از برداشت‌هایی که از حرف‌های‌شان می‌شود بی‌خبرند و توجهی به آن ندارند. شاید دلیل این بی‌توجهی این باشد که هواداران فوتبال و رسانه‌های ورزشی هم چندان به این مسائل ورود نمی‌کنند و حافظه تاریخی چندان در فوتبال جایی ندارد. اما یک دلیل فرهنگی دیگر هم وجود دارد که باعث می‌شود به این مساله اینقدر دامن
زده شود.

عدم پذیرش شکست، یکی دیگر از ویژگی‌های فرهنگی ایرانیان است. معمولا کمتر کسی در این سرزمین قبول می‌کند که دلیل شکست، اشتباهات خودش بوده است. بهانه‌تراشی بعد از شکست، به یک رویه عادی در زندگی ما بدل شده است. ترکیب توهم توطئه با بهانه‌تراشی و شانه خالی کردن از بار مسوولیت شکست، شده وضعیتی که امروز در فوتبال ایران دیده می‌شود. هر فصل، هر هفته، هر بازی و از هر کسی این عبارت که کسانی دوست ندارند ما نتیجه بگیریم شنیده می‌شود. پس چرا هیچ‌وقت هیچ کس نمی‌گوید چه کسانی؟ چرا وقتی که هر ۵ تیم بالای جدول لیگ برتر از این دست‌های پشت پرده صحبت می‌کنند با هم متحد نمی‌شوند تا جلوی این وضعیت را بگیرند؟ چگونه است که این دست پشت پرده موقع پیروزی تیم‌ها جایی پنهان می‌شود و موقع شکست‌شان فقط خودنمایی می‌کند؟ این قدرت که گویا فرا فوتبالی است، از قهرمانی یک تیم خاص چه سودی می‌برد؟

مهم‌ترین دلیلی که باعث می‌شود تیم‌ها به این روش از زیر بار مسوولیت شکست شانه خالی کنند، عدم شفافیت در فوتبال ایران است. فوتبال ایران دنیایی تو در تو دارد و تصمیم‌سازانش علاقه‌ای به شفاف‌سازی ندارند. زمانی که زنوزی مالک تراکتورسازی به فدراسیون می‌گوید که شما نمی‌خواهید ما قهرمان شویم، اگر واکنشی سریع، جدی و اصولی به این حرف‌ نشان داده می‌شد شاید دیگر شاهد تکرارش توسط دیگران نبودیم. اما فدراسیون به هر دلیلی از واکنش نشان دادن طفره می‌رود و عاملی می‌شود تا این فضای توهم توطئه همچنان بر فوتبال ایران سایه بیندازد.

منبع: اعتماد

false
false
false
false

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

√ کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
√ آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد


true