false
false
false
false
false
false
false
false
false
گیل رخ:
عبدالرضا رضائی نیا
🔸راویان اخبار آوردهاند که رئیس دولت نهم و دهم به بهانهی بزرگداشت میرزاکوچک خان راهی ِ صومعهسرا شده است.
از آغاز انقلاب تا کنون آدمها و فرقههای رنگارنگ با مرامها و مسلکهای گونهگون کوشیدهاند تا از رهگذرِِ مصادرهی نام میرزاکوچک خان به نفع رسم و راه و مرام خویش کسب وجاهت کنند و بر گردهی خلایق بنشینند؛ حتی فرقههای منتسب به مرام بُلشویکها که اسلافشان زمینههای شکست نهضت جنگل و غربت و شهادت غریبانهی سردار را رقم زدند.
🔹در این میان یکی از مضحکترین نمایشها در دولت دهم در سال 91 رقم خورد. با تراشیدنِ عنوان پرطمطرق “اولین کنگرهی ملی بزرگداشت میرزا کوچک” بودجهای کلان به یکی از حواریّون گیلانیِ رئیس دولتِ پاکدستان داده شد و صدها نفر آدمِ نامربوطِ سیاسی با هواپیما به گیلان آورده شدند و با اسراف صدها میلیون تومان هزینهی گزاف نقل و انتقال و اسکان و پذیرایی و هدایا، مراسمی جلف در مجتمع تفریحی و توریستیِ زیباکنار برگزار شد و اینهمه تمهیدی برای حضور پرظهور “معجزهی هزارهی سوم” که مدّعیِ هالهی نور بود و رحیمیِ ـ ابنالوقتِ معروف ومعاون اول ـ او را “امیرالمؤمنین” میخواند و برخی آدمهای سفله در مجلس، بیذرّهای شرم از دیدگان مردم، به نشخوارِِ نیمخوردهی آب لیوانش تبرّک میجستند؛ همو که با تردستیهای محیّرُالعقول در سال 88 و توسّل به ادبیات چالهمیدانی و آن تعبیر تاریخی “خس و خاشاک” خاطرههای شگفتی را در یاد ملّت نشاند، که بگذریم!
🔸اوج نمایش آنجا بود که چند دلقک را اجیر کردند تا در جامهی جنگلیها درآیند و به ضربِ الصاقِ ریشهای بیریشه در گریمی ناچسب، شمایلِ میرزا و جنگلیان را تداعی کنند و هنگام ورود ِ رئیس دولت دهم به استقبال وی آمده، او را در آغوش کشیده و در حرکتی نمادین از دست میرزای جعلی، تفنگی را به دست رئیس دهند و بعد بر صحنهی نمایش به همدستی با دستانش، پای کوبان و دستافشان جلوهگری کنند و همانندسازی که «ایّهاالناس! این مرد وارثِ میرزا و تداومبخش راه اوست»!
🔹میرزای بالابلند ِ ما بازیگر و حقهباز نبود؛ مردِ خدا بود؛ مظهرِ ادب و جوانمردی و صدق و صفا بود و در فرجام، جان بر سرِ پیمان گذاشت؛ میرزایی که روح والایش صدهابار و هزاران بار، بیزار از اسرافکاری و ریخت و پاشِ سرمایهی ملت رنجدیده و مظلوم به بهانهی تجلیل و بزرگداشتِ اوست؛ بزرگداشتی که در حقیقت ترفندی برای بزرگداشتِ بانیانِ نمایشهاست؛ بزرگداشتِ آنان که بزرگ نبودند و نیستند؛ هرگز!
🔸تلخیِ این نمایشِ اپورتونیستی در کامِ عاشقان میرزاکوچکخان تا سالها سال باقی است؛ بهویژه در خطهای که عطر یاد نیاکانِ پاکباز جنگلی، نسل به نسل در سینهی مردم آن موج میزند.
🔹یکبار برای همیشه باید به این جماعت موجسوار گفت؛ خوشتر آن که دست از سرِ بریده و کاکلِ خونینِ میرزای بزرگ ما بردارید و به خودتان برسید؛ بکوشید تا شما نیز اندکی بزرگ شوید.
🔸بیتردید، آنان که با غروری کاذب و کبریایی پوک و ذبح ارزشهای والای اخلاقی در معرکهگیریهای سیاسی میخواهند؛ بزرگِ ملت شوند، هرگز بزرگ نخواهند شد. مگر در آن حدیث شریف حضرت امام صادق (ع) نخواندهایم که ” مَلْعُونٌ مَنْ تَرَأَّسَ، مَلْعُونٌ مَنْ هَمَّ بِهَا، مَلْعُونٌ مَنْ حَدَّثَ نَفْسَهُ بِهَا. “؛
هرکه ریاستطلبی پیشه کند، ملعون است و نفرینیِ حضرت حق،
هرکه برای ریاست تلاش كند، ملعون است
و هركه فکر و ذکرش ریاست باشد، ملعون است.
🔹اگر سِرِ آن دارید که بزرگ شوید؛ کوچکِ مردم شوید.
میرزاکوچک خانِِ ما بزرگ است و نیازی به بزرگداشت ندارد!
🔸خلقیست زین جنونزار، عریانِ بیتمیزی
دستار تا به زانو،
شلوار تا به گردن…
false
false
false
false





























