
گیل رخ/لابد آنها به این سطح از بلوغ و آگاهی رسیدهاند که ما هم مثل آن کارمند، کاسب، نانوا، نمایشگاهدار، گلفروش، آتشنشان.. ما هم شغلی داریم که نامش فوتبال است. ریسک کرونا امروز چند میلیارد نفر را در هر گوشه و کناری تهدید میکند.. ما هم مثل آنها..
نمیشود که از زندگی دست شست. این بیماری شاید تا سالها دست از سر ما برندارد، چرا توقع داریم آن نانوا بدون یک روز تعطیلی نان صبحانه ما را پخت کند، آن بقالی شیر و پنیر را بیاورد، آن پزشک خانوادهمان را ویزیت کند، آن مکانیک ماشینمان را تعمیر کند.. هرکدامشان سر شغلشان نباشند غر میزنیم پس چرا ما سر شغلمان نیستیم؟ مگر خون ما از خون آن یکی رنگینتر است؟
جراح مغز و اعصاب هم میتواند برود در ویلایش سنگر بگیرد، یا خلبان به قرنطینه برود. پس وظایف متقابل ما نسبت به جامعه چه میشود؟ همانطور که آن جراح موظف است مردم را جراحی کند، آن خلبان مردم را منتقل کند.. یک فوتبالیست هم باید به جامعه نشاط و امید تزریق کند. کاری که خالی از ریسک نیست، کاری که هیچ کردیت و ضمانتی هم پشتش نیست، اما مگر به آن پرفسور، به آن جراح، به آن خلبان کسی تضمین داده است؟
بحث ضمانت را عدهای سودجو و منفعتطلب علم کردهاند که به کنج ویلاهای لاکچریشان خزیدهاند و چشم و گوش بر روی نیاز جامعه بستهاند. با وجود تمکن مالی یک ماسک یا دستکش دست قشر فرودست ندادند و امروز هم متفرعنانه میگویند فوتبال را برای چند سال تعطیل کنید. غافل از آنکه در روزهای بلاخیز، که جامعه علاوه بر آسیب جسمی، مستعد صدمات روحی و افسردگی است، ورزش میتواند موجی از شعف و روحیه به رگهای خشکیده و کرونازده جامعه تزریق کند. چه بسا میلیونها جوان که با خمودگی مستعد ابتلا شدهاند نجات یابند.
آیا پزشکان خودخوانده کارخانهدار به اینها فکر کردهاند؟ ابدا! آنها فقط برای سود و زیان خودشان چرتکه میاندازند و پرواضح است که در ذهن حسابگرشان بازی بدون بلیط و تماشاچی، به ثمن بخس نمیارزد. برای آنها شور و اشتیاق جوانان محلی از اعراب ندارد. با آنها از خودرو و لیر و دلار حرف بزنید، نه شور و شوق و افتخار





























