false
false
false
false
false
false
false
false
false
چون خلاف خوی تو گوید کسی
کینه ها خیزد تورا با او بسی
که مرا از خوی من بر می کَنَد
خویش را بر من چو سرور مکُنَد
#مولانا ی جان
این روزها بازار سوء تفاهم داغ است
من از تو و تو از من،
و معمولا هزینه آن هم کم نیست.
در اکثرسازمانهای دولتی سبک گفتگو؛ قدرتی ست،
یعنی او امر می کند و تو خفه میشوی و اطاعت میکنی!
در برخی از سازمانهای خصوصی؛
گفتگو حول محور سرمایه گذار می چرخد و جز پاچه خواری یا استعفا دادن و از این شرکت به آن شرکت رفتن داستان هزار و یک شب،
روایت دیگری نیست.
دسته سوم مردمانی هستند که در همین سازمانها تحمل میکنند و می سازند و شانه از زیر بار مسئولیت خالی نمیکنند، اما هزینه ماندن و ساختن را می
پردازند.
این روزها را گفتم، نه ظاهرا خیلی عجله کردم ما در بیشتر دوران های تاریخی،
بستر سوء تفاهم داشته ایم.
در مقطعی خوب رشد کرده و در مقطعی کمتر رشد کرده ایم.
ولی به هر حال بیشتر از سایر جوامع اطرافمان با این بستر وهم آلود مواجه شده ایم.
عواقب گفتگو نکردن و هزینه مصداق های آن در سطح “جامعه“:
افسردگی و روان پریشی،
دورویی و تزویر،
چانه زنی و فرصت طلبی،
درگیری های فیزیکی،
نگاه های عبوس و نا امید،
استفاده از زبان بدن تهدید.
عواقب گفتگو نکردن و هزینه مصداق های آن در سطح “خانواده“:
کودک آزاری،
طلاق های دائمی و عاطفی،
کم شدن زمان گفتگو،
افزایش تنش های بین والدین و زوجهای جوان.
گفتگو نکردن و هزینه مصداق های آن در سطح “محیط کاری”
تعبیض جنسیتی،
افزایش دیوار بلند بین مدیران و کارگران،
کاهش سطح گفتگو بین واحدهای شرکتها و سازمانها،
افزایش پدیده رانت خواری و رشوه،
افزایش پدیده بند پ،
افسردگی ناشی از بحران هویتی،
و مهمتر از همه افزایش تعداد نقاب های شخصیتی در محیط کار!
شاید حالا این مطلب کم کم رنگ و بوی سیاسی اجتماعی پیدا کرده،
ولی بنظرم اگر بحث کلان موضوع را از دیدگاه فرهنگ و جامعه نگاه کنیم،
زاویا و مصداق های بیشتری در این باب بدست بیاوریم.
هنری را که نتوانسته ایم به درستی یاد بگیریم و به کار ببریم،
نداشتن دامنه واژگان قدرتمند،
نداشتن صبر و حوصله،
نداشتن خویشتن داری،
یک طرفه به قاضی رفتن،
برخی از علل این معضل تاریخی و اجتماعی ست.
توفیق مدتها حضور در فضای مجازی،
توانست تا حد زیادی برایم مسئله هنر گفتگو نکردن را از زوایه:
دادن هزینه های آشکارا و نهان،
شفاف نماید.
یکی از اصلیترین مولفههای بلوغ عقلانی و روحی،
چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی، «توانایی گفتوگو» ست.
در واقع معتقدم بدون تقویت این توانایی در یک جامعه،
آرزوی توسعه، آرزویی محال است.
یعنی شرایطی که تا در جامعهای محقق نشود، اصولا موتور توسعه روشن نخواهد شد و قطار یک جامعه روی ریل توسعه قرار نخواهد گرفت.
وقتی به این شرایط نگاه میکنیم درمییابیم که همه آنها نیازمند وجود یک مهارت اصلی در جامعه است و آن «مهارت گفتگو» ست.
و مرادم از گفتوگو، حرف زدن یا «اختلاط» نیست.
گفتوگو، مجادله و مناظره و بحث هم نیست.
گفتوگو یک دادوستد زاینده، اخلاقی، عقلانی و همسطح است.
مانند وقتی که خریدار و فروشنده برای معامله و مبادله کالایی که نیاز دارند، روبهروی هم میایستند و درباره آن کالا صحبت میکنند.
در مبادله، هر دو طرف احساس میکنند که از این مبادله منتفع میشوند،
وگرنه هیچگاه وارد مبادله نمیشدند.
در مبادله، هر کدام از طرفین احساس میکند طرف مقابل چیزی دارد که اگر از او بگیرد به دردش میخورد و منتفع میشود.
در مبادله پیشداوری نمیکنیم،
کالا را میگیریم و وارسی میکنیم،
اگر سالم و استاندارد بود مبادله انجام میشود.
در مبادله حاضریم در برابر چیزی که میستانیم چیزی بدهیم.
در مبادله موقعیتهای علمی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی طرفین اثری ندارد، یعنی تا زمانی که درباره خریدوفروش آن کالا با هم صحبت میکنند گویی هر دو همسطح هستند.
و در پایانِ مبادله، هر دو طرف راضی از یکدیگر جدا میشوند.
گفتوگو یک توانایی محوری برای مبادله اندیشههاست که در آن هر طرف باید دستکم چند ویژگی داشته باشد تا در پایان،
هر دو طرف از گفتوگو راضی باشند.
این تواناییها عبارتند از:
1- توانایی گوش دادن فعال
(یعنی واقعا عمیق گوش بدهیم)
2- توانایی سخن گفتن محترمانه
3-توانایی ابراز خویش یا سخنگفتن صادقانه
(صاف و رو راست و بدون پیچیدگی سخن گفتن)
4- توانایی پذیرندگی و آموزندگی
(به مثابه یک فرد عالم که نیازی به یادگیری از دیگران ندارد وارد گفتوگو نشویم)
5- توانایی داشتن ذهنی گشوده و باز نسبت به دیدگاه دیگران.
6- توانایی صبر در شنیدن و آرامش در بیان نظر؛
7- توانایی تعلیق ذهنی
(گوش دادن بدون پیشداوری و بر مبنای باورهای قبلیمان)
8- توانایی همدلی و جانبداری سازنده.
9-توانایی جویندگی
(همواره در جستجوی دانستن بیشتر باشیم)
10- توانایی ناظر بودن
(خودآگاه بودن در طول گفتوگو)
🔴 مجتبی اعلایی
false
false
false
false






























فوق العاده بود. کاملا ملموس, همونطور که هست