دوستی از تحصیل کردگان رشته بهداشت محیط میگفت، کاشان چند سال قبل، در کشور برنده جایزه میرزای شیرازی شد. جایزه میرزای شیرازی را به دانشگاه یا شهری می دادند که موفق شود تمام قهوه خانه ها (منظور قلیانی ها)در سطح شهر جمع کند.و کاشان موفق شده بود. نمیدانم اصلا در وزارت خانه های ما وقتی طرحی را میدهند آیا مطالعه نمیکنند در سایر ممالک چه تجربه هایی وجود دارد تا ما هم ان را به خطا تجربه نکنیم ؟ ( مثلا تجربه ایدز و معتادان تزریقی که در بسیاری تجربه های سایر ممالک به نتیجه ساماندهی ان رسیده اند نه جمع کردن ان)
خلاصه در کاشان قلیان فروشی ها و قلیان کشی ها جمع شد. نتیجه این گردید که افراد قلیانی همه یک قلیان یک متری و ذغال در صندوق عقب ماشین گذارده و روانه پارک ها شدند و محیط امن پارک را تبدیل کردند به جولان دود و دم. نتیجه این شد که افراد فرهنگی و جا افتاده دیگر دست فرزندان خود را نگرفته تا به پارک بروند،،، و چرخه معلول و معیوبی شکل گرفت بر دودی تر شدن مراکز فرهنگی و پارک های ما.
ادامه میدهم،،،
فرزندان به پارک نرفتند، همه تفریحات به خانه کشیده شد،، فرهنگی مبنی بر اینکه همه چیز در منزل باشد. استخر در خانه، وسایل ورزشی در خانه،،، همه چیز در خانه،،، ادامه ،،،،،،نتیجه،،انزوا و گوشه نشینی و سیر به سوی افسردگی، چرا؟ چون افراد میلی ندارند به تنهایی تفریح کنند. تفریح و شادمانی عموما جمعی لذت بخش است.. میتوان با جست و جویی ساده در آن ها که استخر خانگی و دوچرخه ثابت لاغری و تردمیل خانگی و سایر وسایل لذت و تفریح و ورزش را دارند پرسید که چقدر از اینها استفاده میکنید؟ چقدر این استفاده ثبات دارد؟ عموما پس از مدتی افراد استفاده نمیکنند
برگردیم به جایزه میرزای شیرازی
در همان زمان ظاهرا یکی از شهرهای دیگر حالا نمیدانم کرمان یا یزد یا دیگری، ظاهرا همه قهوه خانه ها را بست و چهار قهوه خانه را با مجوز باز نگه داشت. به این ترتیب قلیانی ها متمرکز شدند و تحت نظارت و ساماندهی شدند. باهم کیف هم میکردند و اما هم از قلیان خود لذت میبرند. این ها مجوز دار بودند. ضمنا تخلفات هم قابلیت پیگیری داشتند. یکسری ممنوعات داشتند. زیر 18 سال نباید قلیان می دادند و گرنه تخلف محسوب میشد. مواد مخدر ممنوع است. و غیره…. نتیجه این شد که هر کس قلیان میخواهند میرود آنجا،،،لااقل پارک و هر جای فرهنگی شهر سالم میماند و سلامت و امنیت شهر برقرار میماند و سلامت روانی اجتماعی عموم مردم شهر تضمین میشود. افراد مایل میشوند از خانه در بیایند. چون محیط بیرون امن است. مودب است. سالم است. از آن طرف کار فرهنگی هم میشود تا هر روز افراد کمتری سراغ قلیان بیایند… در حالت مقابل این، وقتی قلیان به میانه جامعه کشیده میشود، اینگونه امنیت به خطر میافتاد و اتفاقا این افراد، افراد بیشتری را درگیر میکردند.
این قضیه مسائل مشابه زیادی دارد. همچون خود قضیه سیگار و مواد مخدر. اعتیاد تزریقی، ایدز…
مثالی دیگر قضیه گیم نت هاست. گیم نت ها محل تفریح عمومی با بازی کامپیوتری است. خوب است،، بچه ها از خانه بیرون کشیده میشوند در محیط مقوم و مجوز دار از انزوا خارج میشوند. بهتر از اینکه افراد را در انزوا و افسردگی در منزل حبس کنیم. گیم نت ها را جمع کنیم همه چیز میرود در خانه… بیشتر بچه ها بازی در گیم نت را بیشتر دوست دارند تا در خانه…چرا؟ علت همان روحیه شادابی در جمع است.
پس به نظر من برای ایجاد سلامت روانی در جامعه باید محیط های جمعی سالم و قانون مند(مهم) تشکیل دهیم و نظارت بر سلامت ان کنیم.. نه اینکه همه را قلع و قم کنیم و ان وقایع را به لایه های پنهان و زیرین جامعه ببریم(محیط بی نظارت و بی در و پیکر که خطرناک تر است)
از طرفی ، افراد فرهنگی باید بیشتر ممارست کنند تا در محیط های عمومی و اجتماعی حضور پیدا کنند.
دوستان، نگذارید محیط های عمومی دست افراد ناسالم بیفتد . چگونه؟ ساده است. فقط با حضور خود. حضور افراد مؤثر و موقر و موجه در محیط عمومی جامعه، خودش فضا را بر افراد ناسالم تنگ میکند و محیط را به سوی امنیت میبرد ولی وقتی عرصه از عناصر خوب خالی شد ، عناصر بد آنجا رسوخ میکنند… مثل روده ادم، که اگر با دارویی نابجا و زیادی، میکروب های سالم و نرمال(فلور طبیعی) روده را بکشیم ، میکروب های ناسالم (پاتوژن) آنجا رشد میکنند و فرد را بیمار میکنند (اسهال میگیرد!!)
پس پیش به سوی تفریح های جمعی، پارک، استخر، ورزش، سالن، بازی ، کلاس، آموزش، جلسات معنوی، مسافرت و همه چی…





























